2. dogus veya kiyamet
 

Merhabalar, hikayem coook uzun ve yazmak zaman alir. Ozetleyecek olursam; ihl mezunuyum ve yillarca arapca okudum. Ilk kez 17 yasimda inanmadigimi ilan ettim ve basima gelmeyen kalmadi. Cok kotu surecler yasadim, 2 kez intihara kalkistim, ailem reddetti, utancla soyluyorum pes ettim. Yeniden inanmaya calistim. Bu arada evlendim, anne oldum. Ama 15 yil sonra ic sesimi dinledigimde yine ayni dusuncelerde oldugumu biliyorum. Manevi olarak cok yardima ihtiyacim var. 20 yildir surekli arastirmaktan yoruldum ve omur geciyor. Lutfen bilgili arkadaslar sorularima yanit verin.

Merhaba.
Bunları fazla kafana takmadan hayatını yaşamanı ve olayların akışını değiştirmeye çalışmamanı öneririm. Tanrının varlığı veya yokluğu inançla alakalıdır. Bu tip inançlar bilgiye dayanmadıklarından yanlışlanamazlar ve ömrün boyunca bununla yaşamak zorunda da kalabilirsin. Beynini ikna edebilmek için köklü çocukluk travmalarını, öğretileri yenip ciddi manada rasyonel bilgi birikimi edinmen gerekiyor. Kısaca kendi içsel gelişmişliğini sağlamalısın. Aksi halde vardığın tüm sonuçlar ezbere inançtan farklı olmayacaktır.

sevgili mspondora, bu iş bir süreç ayakta durmak için çok güçlü iraden olmalı.
bende senin gibi ihl kökenliyim . birde üstüne ateist olarak ilahiyatta okudum.
hep şunu . müslüman,'' elhamdülillah müslümanım '' deme hakkı varsa benimde '' elhamdülillah ateistim '' deme hakkım olduğunu düşünmüşümdür

Aramiza hos geldin mspandora. Her seyden once o kadar ciddiye alma bu konuyu. Bu sitedeki ateistlerin buyuk cogunlugu sancili bir sorgulama devri yasamistir senelerin dogmatik birikimlerinden siyrilabilmek icin; seninki de farkli degil ama biraz daha uzun surmus. Asil onemli olan teist, ateist olman degil "insan" olabilmendir.
Benim tecrubelerimden edindigim bilgilerin sonucu, dinleri ve tanrilari insanlarin yarattigi yonunde. Insanlik tarihi boyunca gelip gecmis din ve tanrilara bakacak olursak, hepsinin de insan uydurmasi oldugunu sadece ateistler degil, kendi inandiklari dinin disindakiler icin, imanlilar bile aynisini soyler.

Tanrıyı kutsal kitaplar kimseye anlatamaz. Yani tanrı hiç bir dine bağlı değildir.
Tanrının dini, imanı, kitabı, kalemi,oğlu veya kızı ya da karısı veya kocası, elçisi olmaz.

Tanrıyı bilmek istiyorsanız önce siz kimsiniz, bunun bilincine varmaya çalışın. BEN denilen olgu nasıl oluşmakta bunları kendinizde inceleyiniz. Mutlu olduğunuzda ne oluyor? Mutsuz olduğunuzda ne olmakta? Yani sizin herhangi bir konudaki kişisel inançlarınız ( DEĞER HÜKÜMLERİNİZ) gerçeklerle uyuştuğunda mutlu oluyorsunuz. Gerçeklerle uyuşmadığında mutsuz oluyorsunuz. BUNUN FARKINA varınız.

Gerisi masaldır. Boş verin, ilahi dinlerin hepsi tanrı maskesi takan kendinden elçilerin söylemleridir. Öyle olmasa tanrı insanlara beddualar eder mi? Ya da tanrı insanları aşağılar mı? TANRI VAROLUŞUN KAYNAĞINA VERİLEN BİR İSİMDİR

Tanrı ile ilahi dinlerin hiç bir ilgisi yoktur.

KENDİNİ BİLEN TANRIYI BİLİR...

Sevecenlikle,

Hos geldiniz.

Sakincasi yoksa sayet, ne diyor 15 yil sonra ic sesiniz size?

Merhabalar, Hoş geldiniz...


Siz yazdıkca size yazan ve sorularınıza yanıt bulmanız konusunda yardım edicek bi yığın insan olduğunu görüceksiniz. Onun dışında nasıl yardımcı olabilirim bilmiyorum ama yine de zamanla her tür konuda elimizden gelen yardımı yapmaya çalışıcağızdır.



Saygılar

Oncelikle hepinize tesekkur ediyorum.
15 yil sonra ne diyor ic sesim? Bir yaraticinin oldugunu ancak bize bir din gondermedigini soyluyor. Ancak bundan sonrasini bir yere oturtamiyorum. Evrimle ilgili forumda sordugum gibi vucut nasil bir bebege sut uretsin mesela kendi ihtiyaci yokken? Neden?
Benim yillar icinde surekli okumalarimacragmen cok sorularim var. Burada teker teker cozumlemeyi ve sonunda beynimdeki seslerin susmasini istiyorum.

Tarih boyunca bütün din ve inançların şöyle veya böyle insana ve insanlığa zararları olmuştur!. Kimlere yararı olmuştur o halde çıkarlarına uyduranlara elbetde!. Bir çok kişinin düştüğü çıkmaz o halde ne yapacağız niye inanacağız! Şimdi düşünecek olursak sorunlarımızın odak noktası elbette insan ve insanlıktır! yani bizlere yararlı yada zararlı olan şeyleri kendi aklımız bilğimiz ve mantığımız yoluyla daha iyi karar veririz bu verdiğimiz kararlar özde bir tanrı inancına ters düşeceğini hiç sanmıyorum çünkü insan olarak varız ve hayatımızıda bu yönde sürdürmek zorundayız!. Hayatımızdan,zihnimizden tanrı adına uydurulmuş bütün yalan,sahte,aldatıcı, çıkarcı olan tüm inançsal değerleri silip atarsak gerçek insani değerlerle karşılaşırız ve buda varsa bir tanrı inancına ters düşmez!bilakis aslına,özüne daha uyğun olur. İşte buna ben aydınlanma sancıları diyorum,bu sancıların en şittetlisini yaşadım bilği destekli olursa bu durum zamanla aşılıyor.:rapture:

Sevgili mspandora hoşgeldiniz. :)

Dogmaları aşmada en zorlu aşama sorgulamaya başlamaktır ki; siz bunu başarmışsınız. Okudukça, tartıştıkça, üzerinde düşündükçe zamanla bu kavramlar kafanıza oturacak.

Sorgulamaya devam etmeniz dileğiyle...

Sevgiler

Açıkçası bu bunalımların pek çok sebebi olabilir.

Ölüm korkusundan tutunda. Yok olma korkusu...

Biz bu hayatı seçmedik. Biz bu ülkeyi seçmedik. Biz var olmayı seçmedik. Yüz şeklimizi seçmedik. Hayattaki hiç birşeyi seçmedik. Tanrının bizi suçlamaya hakkı yok.

Hepimiz seçmediğimiz hayatı yaşıyoruz.

Pek çoğumuz kızgınız öfkeliyiz.

Açıkçası bana bu hayatımı yoksa cehennemimi seçersin deselerdi cehennemi seçerdim. Cehennemde insan bedeni yanar ama bu dünyada insanın duyguları yanıyor.



Hiçbirimiz hiçbirşey bilmiyoruz. Müslümanlar ateistler hristiyanlar budistler hiç kimse hiçbirşey bilmiyor.

Büyük bir bilinmezlik içindeyiz...

Bırakılım seçmediğim hayatı bir süre daha yaşayalım.

Yaşamak için bir sebep olmayabilir ama ölmek içinde bir sebep yok...

Öldükten sonra ne olacağını bilmiyoruz...

Belki bir rüyadan uyanış belki hiçliğe gidiş belki bir bilinmezlik...

Bunu hep sorarlar, doğmadan öncesine dair bir şeyler hatırlıyor musun? muhtemelen hayır :), yalnız değilsin hiç birimiz hatırlamıyoruz.

Doğum öncesi korkulacak bir şey var mı? evren 14 milyar yaşında (ki çok daha yaşlı olduğu tartışmaları var) sen bu kadar zaman yoktun, bu kadar zaman sıkıldın mı? korktun mu? hissettin mi?.

Ölümden neden bu kadar korkar ki insan, neden sonsuza kadar yaşamak ister.

Doğmadan önce yoktun, öldüğün zaman tıpkı doğmadan öncesi gibi olacak, trilyonlarca yıl geçecek ama sen olmadığın için bunun bir önemi olmayacak, sıkılmayacaksın, düşünmeyeceksin, görmeyeceksin, karanlık ta olmayacak, hiç bir şey olmayacak, sen olmadığın için hiç bir sorun yok, çünkü korkulacak bir şey yok.

Bunu düşünme, gayet iyi bir durum bana kalırsa, kimse sonsuza kadar yaşamak istemez, ( ya da bende bir sorun var)

Ayrıca Tanrı olsa bile ne demiş tanrı, sonsuzdan beri var olan ve sonsuza dek var olacak sadece ben varım demiş, yani sen öldükte sonra bir kaç trilyon yıl yaşasan bile elinde sonunda yok olacaksın.

Yanitlariniz icin tesekkur ediyorum ama beni yanlis anlamissiniz; ben olmekten korkmuyorum ki! TAM AKSI YASAMAK ISTIYORUM!
15 yil once genc bir kizdim ve inanmadigimi farkedince evden ayrildim.Ancak aile baskisi, duygusal siddet, fiziksel siddet derken pes ettim. Ailem uzulmesin diye ve de korkuyla...
Simdi degisen birsey yok. Yine inandigim gibi yasamam, giyinmem, konusmam imkansiz. Bir de insanlar da su var; bu zaten gecmiste ateist olmustu, bundan hersey beklenir diyorlar. Ben bu yaftayla yasamamak icin yillarca ikiyuzlu yasadim. Ama bu cok can yakiyor. Diyecrksiniz ki o zaman durust ol. Yazdin ya, bunu canimla oduyordum ben...
Bir daha genckiz olamam, o yaslara donup istedigim gibi giyinemem, okuyamam, hayat kuramamam... Hatta zimdi bile yapamam...Dindar ama dinini bilmeyen insalari arasinda tukeniyor hayatim. Ama ne yapabilirim?Bir kez denemistim ve olmadi. Keske bana o zaman eve donme hersey zamanla duzelir diyenleri dinleseymisim.

mspandora bu hayat gerçekten acımasızdır.

Açıkçası geçmişimden bende nefret ediyorum.

Hayatımızı ailelerimiz şekilendiridi. Aile çok önemli kavramdır.

Bana bir şans verselerdi aynı ailede dünyaya gelmezdim.

Ama yapacak birşey yok...

Hayatımızı herşey etkiledi aile etkiledi toplum etkiledi islam etkiledi...

Bu ülkede pek çok kişi zaten mutlu değil.

Bu ülkedeki insanların en büyük sorunu hayatı sorgulamıyorlar...

Ben 20 yaşındayım, ailemi arayıp sormuyorum, onlarda beni arayıp sormuyorlar, kendi istediğim gibi özgürce yaşıyorum, ve gayet memnunum, dertlerim oldu mu, zayıf veya korkak biri gibi kaçıp ailemin yanına sığınma ihtiyacı da hissetmiyorum, her türlü zorluğa kendim karşı koymaktan gayet memnunum, zaten beni seven arkadaşlarım ve bir de sevgilim var, benim hayatım bu, istemediğim kimseyi de almıyorum hayatıma.

Ancak her zaman oyle olmuyor.Size cok cok dudkun, cok seven bir aileniz varsa onlara bu travmayi yasatmaya kiyamiyorsunuz, kendiniz yasiyorsunuz. Ancak ilginc yani, bu cok duskun aile inancsiz bir cocuklari oldugunda bir anda nefret ediyor, hatta hayati tehlikeye giriyor.

Bu bakış açısına sahipseniz çok iyi.

Benden şanslısınız.


Bir aile kendi çocuğundan inaçsız diye nefret ediyorsa sevgisi ne kadar doğrudur

Seçmediğimiz bir hayat için bize dayatmalar yapması ne kadar doğrudur