Materyalist arkadaşlara...
 

Bu konular belki daha önce konuşulmuştur ama ben yine de yazacağım.Amacım itiraz etmek ya da birşeyin "haksızlığını" "yanlışlığını" falan göstermek değil. Sorularım *ateistlere değil materyalistlere veya materyalist ateistlere çünkü ateist olup da "saf materyalist" olmayanlar var.

1)Materyalistler insan bilincinin ve "ben" in sonsuza kadar yok olacağını savunur.(annihilationism)Peki (pek çok işi için) acı dolu bu dünyada neden hala yaşamaya çalışıyoruz? Neden intihar etmiyoruz? Neden hayatımızı birkaç 10 yıl daha uzatmaya çalışıyoruz? üstelik bu birkaç on yılın bize çok büyük hayal kırıklıkları ve acı getirebileceği riski de varken? Yaşamanın anlamı nedir? *sadece birkaç maddesel öğeye/ideale bağlanarak yaşamak yerine acıyı hayal kırıklıklarını sonsuza kadar yok etmek(intihar) yolunu neden tercih etmiyoruz? Nasıl olsa birkaç 10 yıl sonra yok olacağı kesin olan bilincimize dünyada o kadar acı ve hayal kırıklığı varken (veya en azından olma riski varken) birkaç ideale maddesel amaca bağlanarak kendimize eziyet etmemizin nedeni nedir?

2)Birine aşık olduğunuzda veya sevip bağlandığınızda "bütün bu bilinç hali ve hissetiklerimin nedeni beynimdeki bazı kimyasalların değimesi/artması/azalması....vs" diye düşündüğünüzde kendiniz ne kadar tatmin oluyorsunuz? Bu düşünce sizi tatmin ediyor mu?

Daha sonra devam edeceğim.

Re: Materyalist arkadaşlara...
 

1.canlı da maddeden oluşmuştur hatta sadece madde den oluşmuştur hissettiğimiz tüm hisler ve duyular meteryal ile açıklanabilir yani bilim maddedeyi açıklamak için maddeden daha fazlasına ihtiyaç duymazve maddeden oluşan cisimler gene madde ile açıklanabilir canlının yaşama isteğide var oluş ile açıklanabilir hatta var oluşumuza asıl delil olan yaşama isteğidir

2.şahsım adına konuşursam tatmin ediyor diyebilirim hem gerçeklerin bizi tatmin etmesi gerekmez bizi tatmin etmesede gerçek gerçektir

Re: Materyalist arkadaşlara...
 

cünkü umut var,cünkü insanlarda, hayvanlarda oldugu gibi yasama güdü var, onun icin intihar etmiyoruz.

Intihar kimin cözümü görüyoruz.


Hem hayat sadece aci mi yani, tatli yönleri de var, hem hayati sportif olarak görmek lazim az da, yani hayati basarmak veyahut basaramamak, intihar havlu atmak gibi bir sey oluyor.

Re: Materyalist arkadaşlara...
 

Deli Cevat;

İlk sorunun cevabını alamadım ikinci soru için senin düşüncen gerçekten oysa sorun yok

Mürted;


Ne için umut?

Kimin için? ayrıca benim sorumdaki mantık bu değil birinci sorumu yavaşça yeniden okumanızı tavsiye ediyorum

Neyi başaracağız? Başarsak ne olur başarmasak ne olur havlu atsak ne olur? başardığımızda yok olduktan sonra bize kupa mı verecekler? veya "havlu attığımız" için bizi cezalandıracaklar mı? Hayır."Başaranları" da "başarmayıp havlu atanları" da tamamen aynı son beklemiyor mu?

Re: Materyalist arkadaşlara...
 

insanın hatta her canlının evrimsel süreçte kazandığı bir olgudur yaşama isteği bir amaç için değil yani yaşamın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden yaşamak yaşamış olmak için yaşamak var olmayı sürdürebilmek için yaşamak bunda bir amaç aramanın anlamı yok hele hele kafadan uydurmanın hiç anlamı yok

Re: Materyalist arkadaşlara...
 

1) Gelecek, yaşanmak içindir. A.Einstein

2) Kesinlikle tatmin ediyor, çünkü bu işin bilimsel açıklaması. İnsanlar ne yaptıklarını daima bilme ihtiyacı duymuşlardır. Bizde şu an biliyoruz. Bildiğimiz şey senin esprili bir dilde ifade ettiğin şekilde: Korkarım ki, bilimin açıklamalarına inanmayan kişi cahildir.

Re: Materyalist arkadaşlara...
 

kesinlikle nedim abinin her sözüne katılıyorum

Re: Materyalist arkadaşlara...
 

mysticspirit, söyle söyliyeyim, eger bir zamanlar, maddi veyahut psikolojik hastaligia/ aciya yakalanir, *iyilesmeye de umutum olmazsa, acilar da katlanimyacak gibi olursa, o zaman umarim, cesaretli olup hayatima kendim son veririm, ama böye güzel, aci günlerim de var, ne olmus yani, bir gün aci yasiyoruz diye ölelim mi? Hayret, hic aklima bile gelmedi.

Tabii haklisin baskalari aci yasiyor, ben ama onlar icin ölemem, pardon, az egoistimdir, bir müslüman gib, hani müslüman, cennette girmek icin, kadinlarin ezilmesine, baska düsünceden olanlarin, dislanmasina, baski altina alinmasina, islam´in bunlari kanunlastirilmasina nasi asgari göz yumuyor ise, bende iste öyle göz yumuyorum, maalesef, ama inan bu görüsümü de degistirmek istiyorum, bu vurdumduymazligi, ama intihar etmemi lütfen bekleme, edersem bile kendi menfaatim icin ederim, bir dine inanan insan gibi.

Bir de myticspirit, sanki matemetiksel bir problem sormus gibi cevap beklemesene insandan, sen bir soru sordun, bizde soruyu anladigimiz gibi cevap verdik.

P.S. "Soru sormak" , iyi bir türkce degil, baska türlü nasil denilebilir?

Başkaca konuşuldu mu bilmiyorum ama ben bu sorunun cevabını alamadığını düşünüyorum...

Nedir materyalistleri yaşamak konusunda motive eden şey? Beynin ürettiği hangi kavramlar sizin yaşama devam etmenizi sağlamakta?

bakalım ben verebilecek miyim?

ölünce yok olacağına inanan neden intihar etmiyor? ilk soru. ama tek cevabı olmayan bir soru. ilki,

"bilinçli olarak hayata gelmeyi seçen bir bilinç, onu sonlandırma hakkını kendinde kat'i biçimde görür" : materyalist için her şey ruhsuz materyal ise düşünce sistemi ekonomiktir. artılar ve eksiler üzerine kuruludur. bu açıdan ahlaki empati geliştirmekte zorlanmaz. diğer herkes kendi gibi bir madde olduğu için maddi dünyanın kurallarını birbirlerine göre kurmalıdırlar. maddecinin özdeşliği: ben madde isem karşımda duran madde de bendir.dir. yada öyle olmalıdır. bunun işlememesinin sebebi birinin "sen" dediği anda materyalist olmaktan çıkıyor oluşudur. yani pür materyalistler biraz sıkıcı insanlar olabilirler.

ikinci cevapsa, "intihar etmediğimizi kim söyleyebilir?" yüksek seçilimci, hazcı ve bol miktarda "sen" içeren maddi dünyaya istemsizce gelip kendine kavuşan bilinç bulabildiği her şekilde intihara yeltenir. buna atalarımızın hatalarını, toplumsal zorunluluklar olarak içselleştirdiğimiz sistemimiz içinde en onursuz yaşam biçimi olan köleliği normalleştirerek adına kapitalizm deyip oy vere vere olumlayagelişimizden öte kanıt bulunamaz.

yaşadığımız çağın ızdırabı kafi derece intihardır çoğumuz için. romantik yada edebi anlamda şakağa namluyu dayayıp tetiği çeken parmağın sahibini yaşama ihanet ile suçlarken, onun yaşamının aslen bizlerden müteşekkil olduğunu kendimizden saklama çabamızdır intihar olgusunu münferitleştirerek hedef küçültmek.