|
Ölümsüz bir eser bırakma dürtüsünün kaynağı nedir?
Çoğunlukla insanlarda özellikle bilim ve sanatla ilgilenenlerde ölümlerinin ardından kendilerini hatırlatacak bir eser bırakma dürtüsü herkesçe malumdur. Yani ben öleceğim ama arkamda şu şarkıyı, şu resmi, şu kitabı bırakıyorum ve böylelikle insanlar benim eserlerimi ben öldükten sonra da okumaya devam edecek ve bu beni mutlu ediyor. Bu dürtü nerden geliyor?
|
Bizden once yasayan ve bu duyguya sahip insanlarin bize biraktiklarina minnet duygusudur.Cok rahat bir hayatimiz var bugun 10.000 yil onceye gore.Bu nasil olsa olecem deyip yan gelip yatmayan, bu dunyaya ve insan hayatina deger veren insanlar sayesinde olmustur.Bu ihtiyaci komik yada gereksiz gorenlerin kendisiyle celismemesi icin tum teknoloji ve sanattan kendini soyutlamasi gerekir.Kapanir bir magaraya ibadet eder.
|
"bu dunyaya ve insan hayatina deger veren insanlar sayesinde olmustur"
O insanlara bu ihtiyaç nasıl geldi? "Ben nasılsa öleceğim ve yok olacağım benden sonrakilerden bana ne." diyememenin dürtüsü nasıl ortaya çıktı? |
en kısa şekli ile "bananecilik" yapmıyorlar, bende öyle düşünenlerdenim ve ben öldükten sonra gelecek nesillerin bana küfür etmesini asla istemem artı gelecek nesildekilerinde güzel hayat yaşamaya itiyaçları var yani bencillik güzel değil
|
Bu dürtü herkeste var mıdır? Açıkçası benim böyle bir dürtüm yok.
|
Alıntı:
|
Alıntı:
Ama bugun bir insan gelecek nesillere birsey birakacaksa bunun sebebi kendinden oncekilerin ona biraktiklaridir. |
bunun sebebi kendinden oncekilerin ona biraktiklaridir
O eski insanlara bu ihtiyaç nasıl geldi? |
Bu insanların ölüm gerçeğine verdikleri psikolojik bir tepkidir diye düşünüyorum. Yanlış hatırlamıyorsam Freud'un şu şekilde bir sözü de vardı:
"Ölümün inkarı, uygarlığın hayatta kalma stratejisidir!" |
Bu bir "dürtü" veya "ihtiyaç" mıdır? Bence önce bu soruyu yanıtlamakla başlamak lazım.
|
| Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 23:11 . |