Dinden kurtuluşum
 

Merhaba.

Benim hikayem geçen yıl ramazan ayında başladı. Yaşım 30, eşim hristiyan ortodoks. Bugüne kadar dinle ilgili pek konuşmamız olmamıştı. Geçen yıl, kadir gecesinden söz açılınca sormuştu nedir kadir gecesi diye. Bende tabii bildiğim kadarıyla anlatmıştım. Konu ilgisini çekti ve birkaç soru sordu devamında. Öğrenmek isterim dedi.

Uzun zamandır zaten düşünüyordum ona dinimi anlatmayı. Daha doğrusu onu müslüman yapıp, öbür tarafta sonsuza yanmasını engellemekti amacım. :)

Ama baktım ki benim de fazla bir bilgim yok dinle ilgili. Alevilik nedir, mezhepler neden vardır, neden ayrılıklar olmuş, bunları araştırmaya, islam tarihini öğrenmeye başladım. Kuranı ve hangi ayetin ne için ve hangi olaydan sonra geldiğini detaylı incelemeye başladım.

Fakat yolunda gitmeyen şeyler vardı. Kafamdaki sorular büyüyordu. Bazı ayetleri mantıken açıklayamıyordum. Sorularıma kimse doğru düzgün cevaplar veremiyordu. Bu sorular bilirsiniz işte, bilindik şeyler. Kadınların ikinci insan muamelesi görmesi, bugünü ilgilendirmeyen ayetler, gelecekteki insanların hiç düşünülmemiş olmaları, kölelik ve cariyeler vs. saymakla bitmez.

O günlerde çok kötüydüm. Kendi kendimi telkin ediyordum. Dinimin en doğru din olduğunu düşünüyordum. Google da kafama takılan ayeti arayıp, ekşi sözlük ve turandursun.com forumlarını gördükçe sinir oluyordum. Doğru değil diyordum bu yazılanlar, vardır bir açıklaması.

Dini duygularımı pekiştirecek şeylere yöneldim hemen. Mesela youtube'da insanların müslüman oluş hikayeleri vs. Bilirsiniz bazı videolar var. Bir hoca kılıklı birisi topluluk önünde konuşur ve islamın mükemmelliğinden falan bahseder. Böyle videolar izliyordum. Bazen ise gözlerim doluyordu. İnancımı sağlam tutmaya çalışıyor, her gün bunun için dua ediyordum.

Ama olmadı. Temmuz ayıydı ramazan ve o günlerde başladığım sorgulama dönemi kışın bıçak kemiğe dayandı ve en sonunda kendime itiraf ettim. Ben artık inanamıyordum. Boy abdesti almayı kestim. İçimdeki korkular yerini bir boşluğa, sakinliğe bıraktı. Ne demek. Başıma ne iş gelse Allah büyük derdim. Ne kötülük görsem, nasıl olsa hesaplaşacağız derdim. Cennet ve sonsuza kadar yaşama olayı ise, nasıl desem başka türlüsünü hiç düşünmemiştim ki. Yani biz varız ve hep var olacağız. Böyle bildim bu zamana kadar.

Buydu boşluk zamanla o da kayboldu. İlk önce eşime anlattım. Benden beklediği bir şey değildi ama pek bir tepki vermedi. Konuşmalarımla onun da hristiyanlık inancını sarstım. Zaten önceden de dinle ilgisizdi. Adı hristiyan işte o kadar.

Anneme ise alıştırarak söyledim. 50 küsür yaşında kadın. Aslında ben dinden çıktım da demedim. Sana anlatmam gereken şeyler var dedim ve beni dinledi. Hem de bir haftadan fazla bir süre kademe kademe. Bir haftanın sonunda onun da kafasında sorgulamalar başlamıştı. Hatta dediğine göre daha önceden de sorguluyormuş. Özellikle Adem ve Havva'dan çoğalmanın sapıklık olduğunu düşünüyor ve Nuh'un gemisini saçma buluyormuş. Bir aya kalmadı abdesti namazı bıraktı. Evet 5 vakit namaz kılar, ölüm ve ötesinden korkardı. Bana çok teşekkür etti. Her gün, her an korkuyla yaşıyordum diye. Ona asla anne bunlar yalan bırak bu dini demedim. Şunları, şunları yaşadım. Şu sonuçları buldum. Bence sende okumalısın diyerek kuran meali okumaya teşvik ettim. İnandığın şeyi bilmelisin diyerek. Sonucunda kendi doğrusunu kendi buldu.

Kardeşlerim ise benim dinden çıkmamı şok edici buldular ve beni onaylamadılar. Benim doğru yolu bulmam için dua ediyorlar. Ben ise laflarımı esirgemiyor, gerçekleri yüzlerine çarpıyorum. O vakit konuyu değiştirmem için yalvarıyorlar. Bu durumu acınası buluyorum. Kimsenin karşımda tartışmaya cesareti yok. Körü körüne bir inançları var ve bunun sarsılmaması için dinlememeyi tercih ediyorlar. Tıpkı bir zamanlar benim de yaptığım gibi. Ama ben kendi iç sesimden kaçamadım.

Yazı biraz uzun ve dağınık oldu. Kusura bakmayın. Forumda yeniyim ve ilk mesajım. Bir yıldır takip ediyorum. Bugüne kadar okurdum. Artık yazmaya kadar verdim.

https://lh3.googleusercontent.com/-C...sin_521321.jpg






:) Şaka yapıyorum tabiki. Güzel hikayeymiş okudum. Birçoğumuz aynı süreçlerden geçtik. Sonunda gerçeğe ulaştığınız için tebrik ederim.
Hem siz bir taşla üç kuş vurmuşsunuz;)

Dinden çıkınca bir boşluk hissederseniz, yaratıcıya inanabilirsiniz, ben ona da gerek görmüyorum ama sizin tercihiniz.

Hahahaha. Yanacaksın diye bir resim görünce şaşırdım bir anda.

Hoş buldum. :)

Tanrı inancıyla ilgili kesin bir düşüncem yok. Tabii dinden ilk çıktığımda tanrı inancım bir süre devam etti. Fakat şuanda tanrı inancı da bana pek tutarlı gelmiyor artık.

Merhaba,
Zor bir süreçten geçmişsiniz. Ayrıca fikirlerini yakınlarına paylaşma cesaretini tebrik ederim.

Tutsaklıktan özgürlüğe hoş geldiniz.. :thumb:

Böyle uzun anlatımlar sayesinde insanların dinden nasıl, ne şekilde ayrıldığını görebiliyoruz. Dininizi araştırmanız, dayatılmış inancınızdan kurtulmanıza vesile olmuş anladığım kadarıyla.

Hoşgeldiniz.

Hosgeldin analog,bilgi caginda yasiyoruz,otuzunda isyan icin gec bile kalmissin genede zararin neresinden dönersen kardir.Özellikle islami essek kadar adamlar yalanla dolanla ayakda tutuyor,medyada var,bu kadar tuzaga ragmen kurtulman genede iyi olmus,yeni hayatinda mutluluklar.

Bir sorum var İslamı bırakınca Hristiyanlığı ya da deizmin doğru olma ihtimalini nasıl aştınız?

Sevgili analog hoşgeldiniz. :)

Bence çok güzel anlatmışsınız. Umarım yazmaya devam edersiniz.

Sevgiler

İslamı bıraktığım anı tam olarak ifade edemiyorum. Tam bir an yok. Zaman içinde oluştu.

Hayatımın bir döneminde namaz kılardım, orucumu mütemadiyen tutardım. Fakat dinle ilgili derin bir bilgim yoktu. Küçükken bana dayatılan, öğretilenlerle ilgili hiç sorgulama ihtiyacı bile duymadım.

Hikayemde anlattığım gibi, dini derinlemesine araştırınca bulduğum şeyler hristiyanlık ve yahudilikte de vardı. Adem ve Havva inancı, Nuh'un gemisi, cennet ve cehennem inancı ve diğer dindekilere sonsuz azap. Ve bu üç dinin aslında bir sami geleneği olduğunu, dünyanın diğer bölgelerinde -mesela Amerika, Avustralya gibi- peygamber inancı olmadığını gördüğümde diğer 2 dinle ilgili acaba bu mudur gerçek diye düşünmedim bile. İncil de kendi içinde tutarlı bir kitap değil. İslamdan çıkmak, büyük resmi görmemi sağladı. Benim düşüncem, dinler insanları yönetmek için çok güzel birer araç.

Dinden çıktığımda ise kendimi bir deist olarak ifade ederdim. Yani o Allah inancını atamadım ilk başta. Durumu şöyle açıkladım. Bir yaratıcı var ama din göndermedi o zaman. Şu anda tamda annemin inancı bu şekilde.

Bir yaratıcı var mıdır? Bunun yokluğunu ispat edemeyiz. Her yere bakmamız lazım ki bu da mümkün değil. Ben küçük, zavallı insan ırkından biri olarak bunun cevabını veremiyorum. Hiç bir şeyi bilemem. Dünyanın düzenine bakarak bir yaratıcı varsa da buraya müdahale ettiğini düşünmüyorum.

Tanrı var olabilir ama dinden çıktığım ilk zamanlardaki tanrı inancım yok. Yani her şeye gücü yeten, her şeyi yaratan değil. Belki bir enerji, belki sadece bizim evreni oluşturan başka bir canlı. Sınırsız ihtimal var.

Evrimin varlığını bugün inkar edemeyiz. Papa bile kabul etmişken kutsal kitaplardaki yaratılış hikayelerine artık inanamam. O yüzden hristiyanlık, yahudilik de benim için kapanmıştır.

Not: Tekrar hoş buldum. Herkese çok teşekkürler. :)