Tanrı Dünyayı O Kadar Çok Sevdi ki...
 

Hristiyanlık da ki şu cıvık sevgi edebiyatı kadar beni tiksindiren pek az şey olmuştur. Ağızlarından, dillerinden sevgi kelimesi düşmez ama gelgelelim bu sevginin eyleme dönüştürülmesi söz konusu olduğunda nedense hep bir çelişki görürüm. Gerek Tanrı tarafından, gerek ise Hristiyanlar tarafından. Bu demagojik sevgi edebiyatının İncil'de ki en sığ karşılığı ise İncil'de Yuhanna 3:16 ayetidir; "Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi.'' Oğlunu bizim için feda ederek Tanrı çok büyük sevgi gösteriyormuş.

Afrika'da bir çocuk:

- Açlıktan ölüyorum. Madem sevgi dolu, Tanrı neden müdahale etmiyor?

- Ama Tanrı oğlunu verdi senin için.

Bir toplama kampında katledilen insanlar:

- Tanrı neden bu insanlık dışı duruma müdahale etmiyor?

- Müdahale etmese bile oğlunu verdi senin için ama...

Savaşlarda toplu tecavüze uğrayan kadınlar:

- Tanrı sesimizi duymuyor mu? Neden yardım etmiyor bize..

- Oğlunu verdi dedik ya lan!

Bu şekilde uzar, gider... Ne sevgi ama! Bir de tabii acı yaşayan ya da yaşanan bu acılar sebebiyle Tanrı'yı sorgulayan insanlara hep aynı, klişeleşmiş cevap verilir; ''Tanrı öbür dünyada bu kötülükleri yapanları cezalandıracak.'' Bu da bir nevi vicdan masturbasyonudur. Hayır, ben öbür dünyada değil, şimdi kötülüklerin cezalandırılmasını istiyorum.

Ayrıca niye ahiretteki hayata kadar bekleniyor ki? Bu şuna benziyor, üç-beş kişi bir olmuş bir adamı dövüyorlar. Sen bunu engelleyebilecek durumdasın ve dayak yiyen adam senden yardım istiyor. Sen ise umursamadan sigaranı tüttürüp, ''biraz daha dayak yemeye devam et. Sonra ben onları cezalandıracağım'' diyorsun.

"Ama Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi.'' Ne diyeyim, zahmet etmiş.

Refahi,

Bu kotuluk problemi belki de Tanri'nin varligina karsi en guclu argumanlardan biri—en azindan bana gore. Dunyaya bakinca her yerde aci, zulum ve adaletsizlik goruyoruz. Cocuklara tecavuz ediliyor, masum insanlar olduruluyor, savaslar ve somuru bitmek bilmiyor. Kan, gozyasi, caresizlik… Insan akli bunu gordugunde, merhametli ve adil bir Tanri'nin nasil olup da tum bunlara izin verdigini sorgulamaktan kendini alamiyor.

...

Yuhanna 3:16'ya gelirsek, bu "sevgi" meselesinin oyle basit ya da "civik" bir sey oldugunu dusunmuyorum. Mesela, eger ailemden birinin basina bir sey gelmeye kalksa, onu kurtarmak icin hic dusunmeden kendimi feda edebilirim. Bu, sevginin en saf ve en guclu hali olurdu. Boyle bir fedakarligin kucumsenecek bir yani yok. Bu baglamda su Yuhanna 15:13 ayeti anlamli oluyor: "insanın, dostları uğruna canını vermesinden daha büyük bir sevgi yoktur." Nitekim, bu soz dogru. Cok icten ve anlamli.

Ama isin asil can alici noktasi su: Insanlarin isledigi gunahlar yuzunden neden Tanri, kendi oglunu carmihta cezalandiriyor? "Adalet" icin mi? Eger gercekten adalet buysa, o zaman bu bildigimiz adalet kavramiyla tamamen celisiyor. Bir baskasinin sucu icin sucsuz birinin cezalandirilmasi nasil adil olabilir?

Bu, adaletten cok adaletsizligin ta kendisi olur. Bu tamamen mantiksiz, anlamsiz ve gereksiz.

Ote yandan, mesela DNA'ya baktiginda, icerigindeki bilgi tum organlarin calisma seklini, fizyoloji ve anatomisinin tum plan ve programini --BILGISINI--barindiriyor. Beyne bakiyorsun, yaklasik %75'i su, %10'u yag, %8'i protein vs. Bu 3 pound'luk yag, mineral, su, protein icinde 40 yillik anilari, sesleri, goruntuleri ve yasanmisliklari sakliyor. --Bence bu da, bir yaraticinin varliogina dair en guclu arguman. Cok acayip bir sey!

Bak, suraya mesela:




Bu "tasarim"sa, tasarimin allahi! Burada 40 yillik goruntu var, sevgi var, bilgi var, pismanliklar var, anilar var, degerler, ilkeler var. Ama tanri'ya bakiyorsun, tanri, tanri degil. Tanri, on beden kucuk geliyor. --Dunyadaki adaletsizliklere, kan ve gozyasina olan tanrisal kayitsizlik baglaminda.

Hani nerede Tanri? Bebeklere bile bugun iskence yapiyor, kursun sikiyorlar. Burada tanri manri yok.

Bu suna benziyor: muhtesem hayranlik uyandiran bir vazo yapiyorsun, sonrada firlatip parcaliyorsun. Madem parcalayacaktin, niye yarattin...? (sozumona yani)