Quranic Arabic(Kuran Arapçası)-Marijn van Putten
 

Linkten, Türkçe'ye çevirerek okuyabilirsiniz.
https://brill.com/display/title/6158...Rip&result=113
Eklenti 337
Chatgpt'den kitabı özetlemesini istedim;

Bu eser, son yıllarda Kur'an'ın dili üzerine yazılmış en önemli akademik çalışmalardan biridir. Van Putten bir tarihsel dilbilimcidir ve amacı teolojik bir yorum yapmak değil, Kur'an'ın ilk yazıya geçirildiği dönemde hangi Arapçayla yazıldığını dilbilimsel yöntemlerle yeniden inşa etmektir.

Kitabın temel tezi

Yazarın ana iddiası şudur:

Kur'an ilk olarak Hicaz bölgesinin konuşma diline (Hijazi Arabic) çok yakın bir lehçeyle yazılmıştır. Daha sonraki yüzyıllarda ise kıraat âlimleri metni, klasik Arapçanın kurallarına yaklaştıran farklı okuma gelenekleri geliştirmiştir.

Bu nedenle bugün bildiğimiz kıraatler, ilk metnin birebir ses kaydı değil; tarih içinde gelişmiş okuma gelenekleridir.

1. Kur'an'ın dili Klasik Arapça değildi

Kitabın en önemli sonucu budur.

Van Putten'e göre:

Kur'an'ın dili tamamen "standart klasik Arapça" değildir.
İlk metin Hicaz lehçesini yansıtır.
Daha sonra dil birçok noktada klasikleştirilmiştir.

2. Erken mushaflar bu görüşü destekliyor

Yazar;

en eski Kur'an el yazmalarını,
erken Arap yazısını,
yazım özelliklerini,
kıraat farklılıklarını

birlikte inceler.

Sonuç olarak en eski yazmaların, daha sonraki gramer kitaplarından daha eski bir dil tabakasını koruduğunu savunur.

3. Kıraatlerin tamamı Hz. Muhammed dönemine gitmeyebilir

Kitabın tartışmalı görüşlerinden biri budur.

Van Putten, kıraatlerin tarih içinde geliştiğini; bazılarının erken döneme dayanırken bazılarının ise dilbilimsel düzenlemeler içerdiğini ileri sürer.

Bu nedenle bütün farklı okumaların aynı tarihsel aşamaya ait olmadığını savunur.

4. İlk yazı sistemi eksikti

İlk mushaflarda:

noktalama yoktu,
hareke yoktu,
birçok harf aynı şekilde yazılıyordu.

Bu yüzden farklı okumaların ortaya çıkması doğal bir süreçti.

5. Kur'an tek bir lehçeyle yazılmış görünmektedir

Klasik rivayetlerde Kur'an'ın "yedi harf" üzere indirildiği anlatılır.

Van Putten ise dilbilimsel verilerin, ilk yazılı metnin büyük ölçüde tek bir lehçeyi yansıttığını düşündürdüğünü söyler.

6. Hicaz lehçesinin özellikleri tespit edilebilir

Kitap onlarca örnek verir.

Örneğin:

belirli ses değişmeleri,
bazı kelime sonları,
zamir biçimleri,
çoğul yapıları

Hicaz lehçesine işaret eder.

7. Yazım bilinçliydi

İlk mushafın yazımı rastgele değildir.

Yazar, birçok yazım özelliğinin dönemin telaffuzunu yansıttığını savunur.

8. Klasik gramer daha sonra oluştu

Bugün öğretilen klasik Arapça kuralları, Kur'an'dan sonra sistemleştirilmiştir.

Dolayısıyla Kur'an'ı klasik gramerle açıklamaya çalışırken tarihsel gelişim göz önünde bulundurulmalıdır.

9. Kıraatler tarihsel veri kaynağıdır

Van Putten kıraatleri reddetmez.

Tam tersine onları;

dil tarihi,
ses değişmeleri,
erken Arap lehçeleri

için çok önemli belgeler olarak kullanır.

10. Yazı ile okuma aynı şey değildir

En önemli vurgulardan biri budur.

Yazılan metin ile onu nasıl okuduğumuz farklı tarihsel süreçlerin ürünüdür.

11. Kur'an dili yaşayan bir konuşma diline dayanıyordu

Yazar Kur'an'ın yapay bir edebî dilde değil, yaşayan bir Hicaz Arapçası üzerine kurulduğunu savunur.

12. En eski mushaflar çok değerlidir

Dil tarihini anlamak için;

Topkapı,
Sanaa,
Parisino-Petropolitanus

gibi erken el yazmaları temel kaynak kabul edilir.

13. Kıraat farklılıklarının hepsi anlam değişikliği oluşturmaz

Birçok farklılık yalnızca:

telaffuz,
ünlüleme,
çekim

seviyesindedir.

Bazıları anlamı etkiler; ancak büyük bölümü etkilemez.

14. Kur'an'ın dili şiir dilinden farklıdır

Yazar, Kur'an'ın dilinin klasik cahiliye şiirinin idealize edilmiş diliyle tamamen özdeş olmadığını savunur.

15. Dil tarihi ile dinî inanç farklı alanlardır

Kitabın metodolojik yaklaşımı önemlidir.

Van Putten, çalışmasının;

Kur'an'ın ilahî olup olmadığı,
vahiy meselesi,
teolojik doğruluk

hakkında bir hüküm vermediğini özellikle belirtir. O, yalnızca metnin tarihsel dilini incelemektedir.

Kitabın akademik önemi

Bu eser, Kur'an Arapçasını yalnızca klasik dilbilgisi üzerinden değil, erken el yazmaları, yazım sistemi, kıraatler ve tarihsel dilbilim birlikte değerlendiren kapsamlı bir çalışmadır. Bu nedenle bugün Kur'an'ın erken dil tarihi üzerine yapılan araştırmalarda temel başvuru kaynaklarından biri kabul edilir.