Müslüman olsaydım, müslüman olmasaydım...

[bilge]

Düşünüyorum;

Müslüman olmayıp, bir yaratana ve dine inanmasaydım nasıl bir yaşamım olurdu;

• Hiçbir dini kuralın vicdani baskısı altında olmazdım. Bu tür kurallara uymamak bana bir sıkıntı vermezdi.
• Özellikle ülkemizde dikkat çekici biri olurdum. Daha çok düşünen, aykırı biri olduğumu düşünürdü insanlar.
• Namaz kılmak, oruç tutmak, dua etmek gibi ibadetlerin fiziksel yükünden kurtulmuş olurdum.
• İçki ya da sigara içmemde, uyuşturucu kullanmamda vicdani bir sıkıntı kalmazdı. Sağlığıma dikkat etmiyorsam, pekala hepsini denerdim.
• Zorda kalırsam rahatça yalan söyleyebilir, bundan herhangi bir vicdani sıkıntı duymazdım.
• "Herşey buradan ibaret ve hayat bir mücadele" diye düşünüp, bu mücadeleye katılır ve gerekirse düşüncem ve menfaatim uğruna başkalarının canını yakmayı çok da önemsemezdim.
• Bolca para kazanır ve bolca harcardım. Birileri için para harcamak manasız gelirdi. Bir tane ömrüm var...
• Evlenmek için makul bir sebebim olmazdı. Cinsel ihtiyacımı birileriyle sevişerek giderirdim zaten. Çocuk yapmak da manasız gelirdi.
• Biryerlerde savaşan insanlar olması beni çok ilgilendirmezdi. Çünkü zaten hayatımda onlarla karşılaşma şansım azdı.
• Ailem bana baskı kurarsa hiç sıkıntıya girmem, restimi çekip, özgürlüğüme bakardım. Ne haliniz varsa görün derdim.
• İyilik yapmak için mantıklı bir sebep bulamazdım. Hatta iyilik nedir diye de sorgular dururdum.
• Bol bol gezip okumaya çalışır ve yaşamıma bir değer katacak birşeyler arardım.
• İnsanlara güvenmezdim, çünkü güven kavramı hakkında da emin olamazdım.
• Ölüm aklıma geldikçe canım sıkılır, düşünmemeye çalışırdım. Ölüm benim için yok olmaya açılan kapı demek olurdu.
• Sevdiklerimin ölümleri beni derinden etkilerdi. Onca şey paylaştığım birinin "yok olması" bana çıldırtıcı gelirdi.
• Yalnızlığı derinden hissederdim.
• Trilyonlarca insan gelmiş geçmişken sadece bunlardan biri olmuş olmak, kainatta bir nokta kadar dahi ehemmiyetimin olmaması düşünceleri beni çıldırtırdı. Arkamda güzel birşeyler bırakmak fikri cazibiyetini yitirirdi.
• Ve eminim, bu düşüncelerle çok geçmeden intihar ederdim.

Bir de tersten düşüneyim; inançsız biri olmak yerine, dinini yaşamaya çalışan bir Müslüman olsam hayatımda neler değişirdi acaba?

• Namaz, oruç gibi fiziksel ibadetlere vakit ayırmak zorunda kalırdı.
• Dinin bir çok kuralı beni bir çok şeyden alıkoyardı. İçki ve sigara içemezdim, uyuşturucu kullanamazdım.
• Aileme karşı saygılı olmak, ebeveynime yaşlılıklarında bakmakla yükümlü olurdum.
• Zina etmezdim. Vakti geldiğinde evlenir, insalığa fayda sağlayacak evlatlar yetiştirmeye çalışırdım.
• Yalan söylemek, insanları kandırmak, dolandırmak daha zor olurdu. Dünyada bunlar hiç farkedilmese bile, hepsinin hesabını vereceğim düşüncesi beni bunlardan daha da uzaklaştırırdı.
• Ölümden eskisi kadar korkmazdım. Ölüm yok olmak değil, ebedi bir hayata geçiş demek olurdu.
• Dünyanın neresinde olursa olsun, aç, açıkta veya başka zorluklarla boğuşan insanlara yardımcı olmaya çalışırdım. Çünkü bunların mükafatlandırılacağını ve yapmadığımda hesap sorulacağını düşünürdüm.
• Herhangi bir durumda, herhangi bir zorlukla karşılaştığımda yardım bekleyebileceğim birine sahip olurdum.
• Sevdiklerimin ölümleri eskisi kadar ağır gelmezdi. Onların benim de bir gün gideceğim bir aleme göçtüklerini düşünüp teselli bulurdum.
• Sevgi, güven, dostluk, paylaşmak, iyilik, feragat, insanlık kavramları din düşüncesiyle birleşince daha manidar gelirdi.

Düşündükçe farklı maddeler geliyor aklıma... Ama genel manada ben bir fark gördüm: İnançsız olarak mutlu yaşamak, "niçin yaşıyorum" ve "ölünce ne olacağım" sorularını ciddi manada düşünmemeye çalışmakla mümkün. Müslüman olmak birkaç fiziksel yükümlülük getirmesine rağmen dünyevi manada çok da birşey kaybettirmiyor. Müslümanlık olup öldüğümde bunda yanıldığımı farkedersem, herhalde hayatta dinimin engellediği zevkli bazı şeyleri yapamadığıma yanar ve bir de kanmış olmanın üzüntüsüyle yok olup giderim. Ancak inançsız olup öldüğümde, yine kanmış olmanın üzüntüsünün yanında, çok sıkıntılı ve çok daha uzun bir hayata merhaba demiş olurum.

Buyrun, biraz da isterseniz beraber düşünüp paylaşalım...