Şeriatın Getirdiği Hoşgörüsüzlük

[Erdem Alaca]

5) "Din'de Zorlama Yoktur..." Kandırması

Kur'an'ın Bakara Suresi'nin 256. ayetinde "Dinde zorlama yoktur" şeklinde bir hüküm var.(14) Şeriatçılar bunu "din ve vicdan özgürlüğünün temel taşı olarak göstermeye çalışırlar. Oysa yalandır, çünkü bu ayetin "din ve vicdan özgürlüğü" ya da "hoşgörü" kavramıyla hiç ilgisi yoktur. Şu nedenle ki, bir kere Muhammed, İslamdan gayrı(15) bir dinin varlığını kabul etmediği gibi, güçlendiği dönemde insanları İslama sokmak ve İslamda tutmak için zor kullanarak, daha doğrusu kılıçla iş görmüştür. Taraftarlarını bu işe hazırlamak üzere Kur'an'a:

"...Yalnız Allah'ın dini ortada kalana kadar
onlarla savaşın" (Bakara Suresi, ayet 193),

ya da:

"...(Ey Muhammed!) De ki 'Güçlü kuvvetli bir millete karşı, onlar
Müslüman olana kadar savaşmaya çağırılacaksınız'..." (Fetih Suresi, ayet 16)

şeklinde nice hükümler koymuştur. Burada geçen "Güçlü kuvvetli bir millet" deyimi, bazı yorumculara göre İranlıları ve bazılarına göre de Yemen'de yerleşik Benu Hanife kavmini kapsar.(16)

Fakat her ne olursa olsun bundan çıkan anlam şudur ki, İslamı kabul ettirmek için Muhammed kılıçla zorlama yolunu seçmiştir. Ebu Hüreyre'nin rivayetine dayalı bir hadise göre, müşriklere karşı savaşmanın gerekli olduğunu anlatmak üzere de şöyle demiştir:

"Biz Müslümanlar, 'La ilahe ill'llah' diyene kadar (müşriklerle savaşmaya) memuruz, kim ki bu
şehadet kelimesini söylerse hakk-ı şer'isine tevfikan benden malını ve canını muhafaza etmiş olur..."(17)

Öte yandan, Müslümanlığı kabul etmemiş olan "Müşriklere" karşı şu ölüm saçan ayeti koymuştur:

"Müşrikleri nerede görürseniz öldürün..." (Tevbe Suresi, ayet 5)

Yahudiler ve Hristiyanlar ve Sabiiler gibi "Kitab Ehl-i" (kendilerine Kitap verilenler) diye bilinenlere gelince, onlara karşı dahi "Cihad" emrini vermiş ve fakat onlar için "Müslümanlığı kabul etmek" ya da "Aşağılanmış olarak cizye (kafa parası) vermek" gibi iki yoldan birini seçme şıkkını öngörmüştür ki, zorlama uygulamasından başka bir şey değildir.

Bakara Suresi'ne koyduğu şu ayete göre "Kafirlere" karşı savaşmak ve bu savaşı İslamın koşullarını onlara kabul ettirene kadar sürdürmek gerekir. Ayet şöyle:

"Fitne tamamen yok edilinceye ve dinde yalnız Allah için
oluncaya kadar onlarla savaşın." (Bakara Suresi, ayet 193)

Yani, bu ayete göre İslamdan gayrı bir din "fitne" (azgınlık) demektir ve azgınlık yok oluncaya kadar savaşmak gerekir.

Şunu da ekleyelim ki Muhammed, sadece insanları Müslüman olmaya zorlamakla kalmamış, fakat Müslümanlıkta tutmak için de zorlama usullerini uygulamıştır. İslamdan çıkanlara karşı sadece "Kim İslamiyetten gayrı bir dine yönelirse onunki kabul edilmeyecektir" (İmran Suresi, ayet 83-85) şeklinde hükümler sevk etmekle ve onları sadece Tanrı'nın "lanetlemesine" terk etmekle (İmran Suresi, ayet 87) kalmamıştır. Bu gibi kimseler hakkında, sadece gelecek dünyada (cehennemde) uygulanmak üzere değil, asıl bu yeryüzü dünyasında uygulanmak üzere ayrıca cezalar tertiplemiştir. Örneğin Ahzab Suresi'ne;

"...Lanet edilmişler, boyunları vurularak
öldürülmelidirler..." (Ahzab Suresi, ayet 61)

şeklinde ayetler koyarken,(18) Maide Suresi'ne de:

"Allah ve Resulüne karşı savaşanların ve yeryüzünde (İslami)
düzeni bozmaya çalışanların cezası ancak ya (acımadan) öl-
dürülmeleri, ya asılmaları, yahut el ve ayaklarının çaprazlama
kesilmesi, yahut da ...sürülmeleridir. Bu onların dünyadaki rüs-
valığıdır." (Maide Suresi, ayet 33) (19)

şeklinde ayetler eklemiştir. Bu hükümleri İslamdan çıkan kişilere ve kitlelere en acımasız bir şekilde uygulamaktan geri kalmamıştır. Nice iç sızlatıcı örneklerden biri olmak üzere Ükl ve Ureyne kabilelerine mensup bazı kişilere uyguladığı cezayı hatırlatalım:

Medine'ye gelerek Müslüman olduktan ve bu sayede kendisinden bazı yardım sağladıktan sonra İslamdan çıkan bu kişileri Muhammed, işkenceye tabi tutmuş, ayaklarını ve ellerini kestirtmiş, kızgın güneşin altında onları bu halde ölüme terk etmiştir.(20) Her ne kadar İslamcılar, bu kişilerin Muhammed'e ihanette bulunduklarını, örneğin onun çobanlarını öldürüp sürülerini götürdüklerini iddia ederlerse de yalandır.

Yine İslam kaynaklarından öğrendiğimize göre Muhammed, ölümünden az önce, Hicret'in 11. yılında Yemen'de, Esved'i Ansi' adında birinin kışkırtmasıyla kitle halinde dinden çıkma olayları başlayınca, aynı cezaları onlara da uygulamıştır.(21)

Hemen ekleyelim ki, dinden çıkanlara ("mürted" sayılanlara) karşı onun zamanından bugüne kadar uygulanan cezalar, aşağı yukarı hep bu olmuştur.

Öyle anlaşılıyor ki bu cezalar ve bu zorlamalar sadece bu yeryüzünde değil fakat cennette de sürüp gidecektir; nitekim bir hadisinde: "Cennet, kılınçların gölgesi altındadır" (bkz. Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.IV, s.214) demiştir.

Hoşgörüsüzlük doğrultusunda koyduğu hükümleri, kendi yaşamı boyunca bizzat uygulamak suretiyle kendinden sonra iktidara gelecek olanlara örnekler yaratmıştır. Nitekim ölümünden sonra halifeliğe gelen Ebubekir, O'nun yukarıdaki emrine uyarak Yemen'deki Benu Hanife kavmine saldırmış ve yendikten sonra onlara: "La ilahe illa'llah" dedirtmiştir.(22) Aynı işi, Ebubekir'den sonra halifeliğe gelen Ömer bin Hattab, Farsları İslama çağırarak yapmak istemiştir. Fakat gücü yetmediği için fazla ileri gidememiştir. Sadece Arap kabilelerini İslama zorlamakla, örneğin Medine, Cüheyne, Müzeyne bedevilerini "ehl-i Fürs"e karşı savaşa çağırmakla(23) ve Yahudi kabilelerini sürgün etmekle yetinmiştir.

Bütün bu ve benzeri örnekler, "İslamda zorlamak yoktur" sözlerinin, "höşgörü" ilkesiyle ne derece ilişkisiz olduğunu göstermeye yeterlidir.

Şimdi geliniz hep birlikte, "dinde zorlama olmaz" şeklindeki sözlerin ne maksatla söylenmiş olduğunu inceleyelim.

İlhan Arsel, Şeriatın Getirdiği Hoşgörüsüzlük, Kaynak Yayınları: 531, 2. basım, Mayıs 2009, ISBN: 978-975-343-545-1, s.44-48

_____________________
(14) Ayet şöyle: "Din'de zorlama yoktur. Artık doğrulukla eğrilik birbirinden ayrılmıştır. O halde kim tağatu reddedip Allah'a inanırsa, kopmayan sağlam kulpa yapışmıştır. Allah işitir ve bilir." (Bakara Suresi, ayet 256). Burada geçen "Tağut" sözcüğü "Şeytan ve Allah'tan başka tapılan her şey" anlamına gelmekte.
(15) Bu konuda benim İslama Göre Diğer Dinler (Kaynak Yayınları, Mart 1999) adlı kitabıma bakınız.
(16) Beyzevi'nin görüşü budur. Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.VIII, s.189
(17) Bu hadis için bkz. Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.V, s.19-20, h.689
(18) "İnandıktan sonra inkar eden, gönlünü kafirliğe açanlara Allah katında büyük bir gazab var." (Nahl Suresi, ayet 106-108)
(19) Her ne kadar bu ayetin eşkıya ve yol kesiciler hakkında indiğini söyleyenler varsa da, Buhari gibi kaynaklar bu hükmün "kafirleri ve mürtedleri (İslamdan dönenleri)" kapsadığını belirtmekteler. Bkz. Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.XII, s.257-8.
(20) Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.XII, s.252-258
(21) Esved'i Ansi adında biri Sana denilen bölgede halkı İslamdan çıkmaya teşvik edince Muhammed, derhal üzerine asker göndermiş ve eline geçirdiklerinin ayaklarını ve ellerini çaprazlama kestirmek suretiyle öldürtmüştür. Bkz. Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.V, s.22 ve Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.X, s.362-378
(22) Yemame kasabasında yerleşik bulunan Benu Hanife kabilesi.
(23) Müseylemetü'l-Kezzab adında birinin idaresinde idi. Hicretin 12. yılında cereyan ettiği kabul edilen bu savaş sırasında Müslüman askerlerden 450 kadarı ölmüştür. Bkz. Sahih-i Buhari Muhtasarı..., c.VIII, s.304