Sevgili Arkadaşlar;
Benim dinleri eleştirme sürecim 2006 ve ateist olma sürecim 2007'dir. 2003 yılında babannem kolon kanseri idi. Bir ara şiddetli rahatsızlandı, telefonla beni aradı. O zamanlar evli değildim, annemle-babam İstanbul'a gitmişlerdi. Hemen babannemin yanına gittim. Acile götürdüm. Ağrı kesici verip gönderdiler. Ertesi gün annem ile babam geldi. Babannem ağrıdan duramıyordu. 3. gün geceyarısı, annemin çığlığı ile uyandım. O zamanlar müslümandım. Bağrışmalar, ağlaşmalar derken komşular evimize geldi. Babannemin çenesini bağlayarak, Kur'an okumaya başladılar. Ama, ben odama gittim. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Kitaplığımdan Monteigne - "Denemeler"i aldım. Ölüm kısmını okumaya başladım. "Ben varken ölüm yok. Ben yokken ölüm var." Ölümün önemsizliğinden, yaşama anlamından falan bahsediyordu.
En ilgimi çeken de; Muhammed hakkında söyledikleri idi. "Muhammed; sonsuz hayat, cennette huriler, süt ve bal ırmakları, şaheşer mülklerle" çevresindeki arap toplumunu nasıl kandırdığını anlatmaktaydı.
Şimdi ateist olarak düşünüyorum da; o zamanlar Müslümanken neden teselliyi Monteigne'de bulmuştum ?

Başka bir arkadaşımın dediği gibi, "Sen hiçbir zaman tam müslüman olmadın ki, sürekli sorular sorup bu neden böyledir ?" diye soruyordun. Hatırlıyorum da; özellikle Oruç ve kurban hakkında dini açıklamalar nedense hep kafamı kurcalardı. İşin daha özü; babamın dinleri eleştiren bir karakterinin olması bunda etken olabilir belki de...