Tanrı Dünyayı O Kadar Çok Sevdi ki...

[Refahi]

Hristiyanlık da ki şu cıvık sevgi edebiyatı kadar beni tiksindiren pek az şey olmuştur. Ağızlarından, dillerinden sevgi kelimesi düşmez ama gelgelelim bu sevginin eyleme dönüştürülmesi söz konusu olduğunda nedense hep bir çelişki görürüm. Gerek Tanrı tarafından, gerek ise Hristiyanlar tarafından. Bu demagojik sevgi edebiyatının İncil'de ki en sığ karşılığı ise İncil'de Yuhanna 3:16 ayetidir; "Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi.'' Oğlunu bizim için feda ederek Tanrı çok büyük sevgi gösteriyormuş.

Afrika'da bir çocuk:

- Açlıktan ölüyorum. Madem sevgi dolu, Tanrı neden müdahale etmiyor?

- Ama Tanrı oğlunu verdi senin için.

Bir toplama kampında katledilen insanlar:

- Tanrı neden bu insanlık dışı duruma müdahale etmiyor?

- Müdahale etmese bile oğlunu verdi senin için ama...

Savaşlarda toplu tecavüze uğrayan kadınlar:

- Tanrı sesimizi duymuyor mu? Neden yardım etmiyor bize..

- Oğlunu verdi dedik ya lan!

Bu şekilde uzar, gider... Ne sevgi ama! Bir de tabii acı yaşayan ya da yaşanan bu acılar sebebiyle Tanrı'yı sorgulayan insanlara hep aynı, klişeleşmiş cevap verilir; ''Tanrı öbür dünyada bu kötülükleri yapanları cezalandıracak.'' Bu da bir nevi vicdan masturbasyonudur. Hayır, ben öbür dünyada değil, şimdi kötülüklerin cezalandırılmasını istiyorum.

Ayrıca niye ahiretteki hayata kadar bekleniyor ki? Bu şuna benziyor, üç-beş kişi bir olmuş bir adamı dövüyorlar. Sen bunu engelleyebilecek durumdasın ve dayak yiyen adam senden yardım istiyor. Sen ise umursamadan sigaranı tüttürüp, ''biraz daha dayak yemeye devam et. Sonra ben onları cezalandıracağım'' diyorsun.

"Ama Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi.'' Ne diyeyim, zahmet etmiş.