hristiyan türkler... gagauzlar...

[dolfen]

Osmanlı Döneminde yaklaşık 3 asır birlikte yaşadığımız Moldova(Boğdan) ile Türkiye arasında canlı bir bağ var: “Gagauz Türkleri”.

Moldova’nın güneyinde mahrumiyet içinde yaşayan ve öyle ki; günün yarısında elektrikleri olmayan, suları akmayan, nadir aktığında da kullanılamayacak kadar pis olan, beyaz ekmeği bilmeyen Türkler!


Ama onlar tüm bu ihmal edilmişliğe, ezilmişliğe inat, Türklük değerlerini ayakta tutmaya çabalayan bir topluluk. Türkçe konuşuyor, Türk adetlerini devam ettiriyor ve Türkiye’yi seviyor.


Türklerin, hangi toprakta ya da hangi milletin çoğunlukta olduğu bir ülkede yaşadığına bakmaksızın, Türkiye’yi sevmesi son derece doğal bir durum. Başka uluslar için de bu böyle. Ancak Moldova, nedense bu gerçeği kabullenmek istemiyor ve topraklarında yaşayan 200.000 Gagauz Türkünün Türkiye’ye yakınlığından rahatsız!... Ve Gagauz Özerk Bölgesi’nin bu yakınlığını sabote etmek için de yoğun çaba gösteriyor.


Moldova Yönetiminin en önemli kozu; Gagauz Türklerinin Hristiyan olması. Propagandasında; Gagauz Özerk Bölgesi’nin Türkiye ile olan ilişkilerini geliştirmesi durumunda, Türkiye'nin Gagauzların dinini değiştirmeye çalışacağı ve hepsinin islamiyet'i seçmek zorunda kalacakları temasına ağırlık veriyor.


Diğer yandan Moldova; Bulgaristan ve Rusya’nın propaganda faaliyetlerine de çanak tutuyor. Moldova gazetelerinde devamlı surette Rusya’da geniş iş imkanlarının bulunduğu işleniyor ve Gagauzların bu ülkelere göç etmeleri özendiriliyor.


GKRY de boş durmuyor!


Son dönemde O da Gagauz Türklerine çengel atmış durumda. Onları GKRY’ne davet ediyor ve Türk düşmanı, şer yuvası ÇİKKO Manastırı’nda Gagauz Yerindeki hıristiyanlar için etkinlik düzenliyor. Amaç, Gagauz Türklerini Türklük şemsiyesinden çıkarıp, “Ortodoksluk” ortak paydasına çekmek.


Bütün bu faaliyetleri yürüten ülkelerin unuttuğu bir şey var! Gagauzlar önce Türktür, sonra hıristiyan. Ve her Türkte öncelikle millet şuuru gelişmiştir. Yaşadığı ülkenin adı ne olursa olsun, O her yerde Türktür!


Başta Moldova olmak üzere, tüm ulusların bildiği ama kabullenmekte zorluk çektiği bir diğer gerçek var ki, o da; Türkiye’nin ne bugün, ne de Osmanlı geçmişinde kimsenin dini ve dili ile uğraşmadığıdır. Osmanlı Döneminde her milletin dilini, dinini özgürce yaşadığı ve kimsenin kılına dahi dokunulmadığı bilinen tarihi bir gerçektir. Dinini istediği gibi yaşamasına izin verilen diğer tüm hıristiyanlar gibi Osmanlı’da yaşayan Moldovalıların, daha sonraki dönemlerde Rusların kiliselerini yıktığını, mal varlıklarına el koyduğunu, Sibirya’ya sürgünler yaşadıklarını bu kadar çabuk unutmaları mümkün mü acaba? Yani Hıristiyan Rus’un eziyetlerini, buna karşın Müslüman Osmanlının engin hoşgörüsünü, torunlarına anlatacak kimse mi yok Moldova’da?


Bugüne dönersek; Türkiye’nin her yanına dağılmış kiliselerin varlığı ve de sayıca çokluğu, Hristiyanların özgürce ibadet ettiklerinin bir göstergesidir. Tarihi hıristiyan ibadethanelerinin günümüze kadar özenle korunması da Türklerin, dini kimliklere verdiği değerin ayrı bir boyutudur ve “farklılıklar içinde bir olmak” her zaman Türkiye’nin tek amacı olmuştur.


Özetle söylemek gerekirse; Moldova, Türklere yönelik propagandasında, temeli gerçeklere dayanan temalara ağırlık vermelidir. Aksi takdirde, gerek kendi kamuoyunda gerekse dünya ülkelerinin nezninde “mahçup” olması kaçınılmazdır.


Öte yandan "Türkiye ile iyi ilişkiler kurmak isteyen ülkelerin" ve dost olmanın olmazsa olmaz türünden en önemli koşulu, içlerindeki Türk azınlığın sorunlarına ve gereksinimlerine karşı duyarlı olma zorunluluğudur.