Enbiya Suresi 30. ayet şöyle der :

“İnkâr edenler, göklerle yer bitişikken bizim onları ayırdığımızı ve diri olan her şeyi sudan meydana getirdiğimizi görmediler mi? Hâlâ inanmayacaklar mı?”

Bu ayetin mucize yaratıcıları tarafından big-bang’in delili olarak ele alınmasını bir kenara bırakırsak eski toplum tarihinde de bu ayetle benzeşen pek çok mitolojik öğeye rastlarız. Kapsamlı bir araştırma birken iki olmak ya da yer ve göğün ilahi bir güç tarafından ayrılması mitosunu bizim karşımıza her yerde çıkarır.

Aslında bu ay farklı bir konuyu işlemek niyetindeydim. Ancak “Tanrıça Domuz” yazılarının farklı ortamlarda tartışma konusu yapıldığına ve çok çeşitli eleştiriler aldığına tanık oldum. Bu benim “Demek ki köşe yazılarımız amaçlandığı biçimde yol alıyor” diye düşünmeme yol açtı.

Bu sebeple bu ay yazılarıma gelen eleştirilere bir yanıt vermeyi uygun gördüm. Çünkü eleştiriler benim meramımı tam olarak anlatamadığımı ortaya koyuyor. Bu anlamda konuyu son kez ele alarak bazı hususlarda açıklama gereği duyuyorum.

Domuzun Neolitik Dönem’in tamamında görünüyor olmasına karşın, koyun, keçi ve sığır bu geniş bölgenin kuzeydoğu eyaletine yüzyıllar sonra girmiştir. Domuz ve yabani domuz, Persefon ve Demeter ritleri; Attis, Adonis, Tammuz ve Osiris mitosları; Odysseus ve Kirke efsaneleri ile İrlanda halk masallarında daha sonraları sığır yetiştiricilerinin uyarladığı temaların eski bağlantılarını ortaya koyar. Çin ve Güneydoğu Asya’da domuz, sığırın tanınmasından sonra da önemini korumuştur. Bütün Okyanusya’da domuzun rit ve mitoslardaki önemi birinci derecededir. Kurban edilen domuzlar erkektir.

Yeni ‘Herbridler’deki Malenezya adası Malekula'da kültür Maki diye bilinen törenler ile sürdürülür. Maki törenleri 15 yıldan 30 yıla kadar sürer ve bitince tekrar başlar. Törenler insan ırkının çoğalmasına büyüsel olarak yardım ederek topluluğa hizmet etmesi yanında, yarışmacı bir rit olduğundan kişisel olarak hırs ve ün kazanmaya da yardım eder. Köyün erkekleri mümkün olduğunca çok ‘kurban edilecek domuz’ yetiştirmeye ve böylece iki dünyada da kendilerine iyi bir yer kazanmaya çalışırlar.

Totemizm insanoğlunun en eski inanç ve davranış biçimidir. Totemcilikte, totem olan hayvan/bitki hem kutsal hem de tabu olarak düşünülürdü. O klanın ortak ruhu ve güç kaynağı idi; klanın yaşama nedeniydi. Bu yüzden avlanarak bireysel olarak tüketilmesi tabu idi. Ancak yılın belli günlerinde de ortaklaşa düzenlenen törenlerde toplu olarak yenirdi. Böylece onun güçlerinin tüm klana geçeceğine ve böylece klanın yaşam gücünün tazeleneceğine inanılırdı.