düşünceler... düşünceler...

[gameover]

eskiden koyu bir müslümandım.şimdi ise ateist-deist -agnostik karışımı biriyim.son zamanlarda düşüncelerim şu yönde ilerliyor.

hayatın ikilemler üzerine kurulu olduğunu düşünüyorum.her inancın bir zıt inancı olduğunu görüyorum.her inanç kesiminin kendine göre savları var.beynimize hangi inancı empoze edersek onu belli bir zaman sonra gerçek olarak algılamaya başlıyoruz.bir zamanlar çok sevdiğimiz birinden belli bir zaman sonra nefret edebiliyoruz.islamla neden huzur buluyoruz.çünkü çocukluktan beri beynimizde huzur islamdadır sözü çakılı.bir budiste bakıyoruz.şiddetten uzak gözleriyle bize huzur budizmdedir der gibi bakıyor.bizce neden islam,onca neden budizm?nedir gerçek olan?

deizme baktığımda tanrının bizi yaratıp bizle ilgilenmediği gibi bir izlenime kapılıyorum.islama bakıyorum bu kadar haklı eleştiri alan bir kitap ve peygamber nasıl allah tarafından gönderilirmiş olabilir ve bu kadar tehditkar bir tanrı benim tanrım olabilir mi deyip sahiplenemiyorum.zaten müslüman olduğum devrede bunların hiçbirini bilmiyordum.kuranı kusursuz , peygamberi müthiş bir insan zannederdim.sonradan bilgim arttı ve doğduğumdan beri bana empoze edilen inancı incelemeye başladım.mutlu muyum derseniz pek değil.çünkü gerçekler canımı yakıyor biraz.

ateizme gelince gerçekten sağlam bi ateist olmak zor.özellikle öldükten sonra yok olmak çok ürkütücü bi duygu.belki de yıllarca bize sonsuzluk masalı anlatıldığı için böyleyim.

sonuçta sanki bu dünyada bana uygun bi inanç yok gibi.belki deizm olabilir ama tanrının benle nasıl ilgileneceğini bilmiyorum.üstelik ettiğim dualar kabul olmuyor gibi.tanrı neden ilgilenmez ki yaratmışsa eğer ilgilenirse de kuran gibi evrensel olmayan bi kitapla mı ilgilenir ?

bilmem ki ne yapsam.hayattaki herşey eleştiriye açık.bilimi seviyorum ama insanlık olarak bilim de henüz durumumuzla ilgili net bir şey söylemiyor.

herşey bulanık görünüyor gözüme.inandığımız şeyler sadece bilinçaltımızdan beynimize gönderdiğimiz sinyaller.salt bir gerçek var mı inanabileceğimiz.bizi mutlu kılacak gerçek nedir.gerçekler hep canımızı yakmak zorunda mı? ben bilmiyorum.

kişisel ve duygusal bir yazı oldu.üzgünüm.eleştirilerinizi ve tavsiyelerinizi beklerim.

saygılar.