Kendimizle Nasıl Yüzleşebiliriz

[Velhelebe]

Her türlü gelişim, olgunlaşma, dayanıklılık için kendimizle yüzleşmemiz zorunludur. Bunu çoğu kişi bilir. Peki bunu nasıl yapabiliriz? Can alıcı soru budur.

Youtube'da ilginç birisine denk gelmiştim, videosunun linkini asacağım. Kendimizle baş başa kalamadığımızı, sürekli kendimizden kaçtığımızı söylüyordu. Böylece kendi benliğimizle asla karşılaşamamış oluyorduk ve zombi gibi yaşıyorduk. Bunu meşguliyet ile yapıyoruz, gerek diğerleriyle biraraya geliyoruz ya da oturup tv izleyebiliyoruz, müzik dinliyoruz ya da sigara yakıyoruz. Ayrıca beynimize sürekli düşünceler de üşüşebiliyor. Bu yolla da kendimizden kaçtığımızı söylüyordu videodaki kişi. Söylediğine göre bunu ego yapıyormuş. Yapmamız gereken durmakmış, bir nevi bataklıkta çabalamaktansa durmak gibi. Peki bunu nasıl yapabiliriz?

Meditasyonu öneriyordu kendisi. Ama meditasyon her zaman işe yaramayabilir. Örneğin stresi yönetmek için nefes egzersizleri var. Bunlar her zaman işe yaramaz. Örneğin ben 4-5 ay boyunca meditasyon yaptığımda hiçbir fayda görmemiştim. Aslında bu anormal bir durum değil. Buda'nın öğretisi adlı kitapta meditasyonun tek başına yetmeyeceğinden söz ediyordu, günlük hayatta da mindfulness yapmak gerekiyormuş, oturarak Buda olamazsın diyordu yazar. Yani meditasyondaki farkındalığı günlük hayata taşımak gerekebilir. Meditasyonun etki etmesi için yıllar gerekebilir diye düşünüyorum. Bir yerde okudum, ilk başta meditasyonun kendisini kolayca sakinleştirebildiğini ama zamanla zor koşullarla karşılaştıkça işe yaramamaya başladığını söylüyordu. Bu yüzden farklı meditasyon yöntemleri denemiş yazar ve işe yaramış.

Videodaki filozof ise 1-2 yıllık meditasyon pratiğinin meditasyona giriş olduğunu söylüyor. Meditasyonun etkileri hemen görünür olmasa da uzun vadede işe yarayabilir. Çünkü sonuçta farklı bir girdi verecek beyne, farklı bir deneyim. Ayrıca farkındalığı arttıran bir şey, ama büyük beklentilere girmemek önemli. Yıllar içerisinde böylece farkındalığımız gelişebilir ve kendi benliğimizi farketmeye başlayabiliriz yavaş yavaş. Bu bir ömür boyu sürebilecek bir süreç, ki Engin Geçtan da böyle söyler. Yani bence yapmak gereken girdileri farklılaştırmak. Bu sonuca da şurdan vardım, spartacusun bir yazısını okudum orda organizmanın etkileşimlerinden girdilerden ve organizmanın kendi kendini örgütlemesinden söz ediyordu. Çevreyle ve kendimizle olan ilişkimizi değiştirirsek girdiler değişir ve sonuçlar da değişir. Tabi bu zaman alabilir, beyin yeni bağlantılar kurar. Bu da beynin nöroplastitesi ile ilgilidir yani değişebilme kapasitesi. Beyin sağlığı da önemli görünüyor. Mesela uyku bozuklukları beynin nöroplastitesini azaltmaktadır. İyi uyku ve iyi beslenmek önemlidir.

Başka ne yapılabilir? Acıyı hissetmeye çalışmak bir yol olabilir. Çünkü acıya dayanamadığımız için bir şeyler yapıyoruz. Belki bu acıyı azar azar hissetmeye çalışabiliriz, yani kendimiz olamamanın ya da güçsüzlüğün getirdiği acıyı hissetmek. Böylece acıya duyarsızlaşabilirsek kendimizle yüzleşmek mümkün olabilir. Duyguları hissetmek önemli görünüyor. Modern hayat ve batı kültürü hep aklı öne çıkardığı için duygular maalesef geri plana atılıp önemsizleştirilmiş durumda. Duygu körlüğü yaşayanlar bile mevcut, bu kendine yabancılaşmaktır.

İlgili video