Türkiye'de sosyalizmi savunanlar artık lise öğrencileri.Onlarda gençlik heyecanı olarak görüyor bunu.Ayaklarında "adidas" pabuçlarla kahrolsun emperyalizm diye bağırıyorlar.
Birkaç kendine hayrı olmayan aydında "sözde" sosyalist olarak arada bir çıkıp bir kaç nutuk atıyorlar.Ancak iş icraate gelince kimse yok.
Seksen öncesi Türkiye'de sosyalistlerin durumu hiçte fena değildi aslına bakarsanız.En azından ele avuca gelebilcek bir kadro vardı.Çalışmalar çok yoğundu, bu iş için uğraşanlar yalnızca 1 Mayıs'larda değil her zaman sokaklardaydı.Fakat seksen darbesi sonrası herkesin bildiği malum şeylerden sonra sosyalizm neredeyse bitme noktasına geldi.
Şöyle bir noktaya dikkat çekmek istiyorum.Seksen öncesi devrimci kimlikleriyle öne çıkan kişilerin çoğu Atatürk'ü "yoldaş" olarak görürlerdi ve bu ülke için çok faydalı devrimler yaptığını düşünürlerdi.Belki de bu yüzden o döneme göre iyi sayılabilcek bir destekçi grubu bulmuşlardı kendilerine.Şimdiyse durum tam tersi.Zaten yükselen bir dinci grup var ülkede.Sosyalist takılanlarda devrimi bırakıp Atatürk'e sallamayı tercih ettikleri için her kesim tarafından destek bulamıyor.
Bu ülkede başarılı olmak için ya dini kullanacaksın yada Atatürk'ü.İkisiylede işin yoksa birşeyi başarman imkansıza yakın.O yüzden bana kalırsa kimi zaman Makyavelist düşünmek fayda sağlayabilir.Amaca ulaşana kadar her yolu mübah görmek gerekir.
|