Hoş alıntılar

[habilis]

( arkadaşlar ben bir hafta yokum ,, iii sohbetler )

habilis

[mhmd]

İyi tatiller Habilis,
Tatil dedim de aklıma geldi.
Çoğumuzun tatillerde, pikniğe gittiği ve mangal yaptığını zannediyorum. Gelen postalardan bir tanesini aktarıyorum.

Mangal mevsimi yakında başlayacak ! Bu vesileyle, alışılagelmiş mangal seremonisini hatırlayalım dedik.

Mangal :
Bu aktivite esnasında, bir erkeğin gerçek mutfak hünerine tanıklık ederiz. Bir erkek, mangal başına geçmek için gönüllü olduğunda, aşağıda detaylandırılan bir seri olay yaşanır:
ERKEK
1. Erkek mangalı ve mangal kömürünü çıkartır.
KADIN
2. Kadın ızgarayı temizler.
3. Kadın bakkala gider.
4. Kadın kasaba gider.
5. Kadın fırına gider.
6. Kadın salatayı ve sebzeleri hazırlar.
7. Kadın pişirilecek etleri hazırlar.
8. Kadın, etleri bir tepsi üzerine, gerekli malzemeler, baharatlar, vs ile dizer.
9. Kadın temiz ızgarayı ve hazırladığı tepsiyi, mangalın başında elinde birasıyla dikilen adama getirir. *
ERKEK
10. Adam etleri ızgaranın üzerine yerleştirir.
KADIN
11. Kadın içeri geçip, masayı hazırlar.
12. Kadın sebzelerin pişmesini kontrol eder.
13. Kadın tatlıyı hazırlar.
14. Kadın tekrar dışarı çıkar ve kocasına etin yanmakta olduğunu haber verir.
ERKEK
15. Adam çok pişmiş eti ızgaradan alır ve kadına verir.
KADIN
16. Kadın tabakları çıkartır, masaya dizer.
ERKEK
17. Adam içkileri doldurur.
KADIN
18. Kadın masayı toplar, kahve hazırlamaya gider.
19. Kadın kahve ve tatlı ikram eder.
20. Yemekten sonra, kadın masayı toplar.
21. Kadın gider bulaşıkları yıkar, mutfağı toparlar.
ERKEK
22. Adam mangalı olduğu yerde bırakır, çünkü içinde hala yanan kömürler vardır.
23. Adam karısına bugün mutfak işi yapmamaktan dolayı mutlu olup olmadığını sorar.
24. Karısının şaşkın bakışları karşısında, kadınları mutlu etmenin imkansız olduğu kararına varır.

İyi tatiller Habilis; -Kadınları mutlu etmek gerçekten de zor be dostum.!!! *:wink:

Hatalarımızı, cehaletimize bağışlayın

[spartacus]

*:wink:

[Neva]

Acile yanmis olarak gelen amcaya, sikayetleri uzerine rontgen cekilir.

-amca sende yaniktan cok kirik var!?
-kizim beni kurekle sondurduler.

["ictenlik"]

Gele gele geldikte Gelenek elinde

Suç işleyen çocukların ailelerine de ceza verilmesi gerekiyor..
Sahipli bir köpek başka birini ısırdığında sahibine ceza veriliyorken sokağa attığı çocuk suç işlediğinde ailesine neden ceza verilmiyor?

https://www.facebook.com/groups/2311...72808583411698

["ictenlik"]

Bir atın senatör yapılması Roma'da bir delilik anı değil, bir eşik işaretiydi. O noktaya gelindiğinde senato zaten temsil üretmiyor, sadece varlığını tekrarlıyordu. Toplantılar yapılıyor, unvanlar korunuyor ama kararın ağırlığı başka bir yere kaymıştı. At, bu yüzden bir hakaret değil, bir ölçüm cihazıydı: "Bu makam hâlâ ne kadar ciddiye alınıyor?" sorusunun sessiz cevabıydı. Gülünç olan at değildi; gülünç olan, senatörlüğün o aşamaya kadar düşmüş olmasıydı.

Bu olay, MS 40'lı yıllarda, Roma İmparatoru Caligula (Gaius Julius Caesar Augustus Germanicus) döneminde anlatılır. Antik kaynaklara göre Caligula, atı Incitatus'u senatör yapmayı ya ciddi ciddi gündeme getirmiş ya da bunu bilinçli bir aşağılama jesti olarak sergilemiştir. Atın sarayı vardı, hizmetkârları vardı; hatta konsül yapılacağı bile söylenirdi. Burada tarihçiler hâlâ tartışır: Bu bir delilik miydi, yoksa senatonun içinin ne kadar boşaldığını göstermek için yapılan bilinçli bir provokasyon mu? Roma bağlamında ikinci ihtimal daha güçlüdür.

Roma'da temsil zayıfladıkça merkez güçlendi; bu bir kişilik meselesi değil, yapısal bir sonuçtu. Senato halktan kopmuştu, halk senatoya yabancılaşmıştı. Bu boşlukta imparator, "sizi aracıdan koruyan" figür hâline geldi. Halk için senatör ulaşılmazdı; imparator ise görünürdü.
Bugün de güçlü lider–zayıf kurum ilişkisi aynı psikolojiyle çalışır. Kurumlar soyutlaştıkça, kişi somutlaşır.
En kırılgan katman her zaman aradakiler oldu. Roma senatörleri ne en alttaydı ne en üstte. Günümüzde buna elit, üst orta sınıf, büyük kurumlar diyoruz. Halkla temas var ama kader ortaklığı yok; iktidara yakınlık var ama tam kontrol yok. Bu katman düzeni korumak için uyumlu olur; ciddiyeti korumak için değil. Temsil tam burada çözülür. Atın senatörlüğü, bu aradaki sınıfa tutulmuş bir aynaydı.

Trajikomedi, siyasetin gösteriye dönüştüğü anda başlar. Roma'nın son döneminde imparatorlar eğlendirdi, senatörler rol yaptı, kalabalıklar alay etti. Ciddiyetle alay etmek bir savunma refleksiydi. Bugün de siyaset, diplomasi ve devlet dili giderek performansa kayıyor. En saçma görünen hamleler bile tesadüf değil; sistemin iç boşluğunu görünür kılma biçimi.

Roma'nın dersi basit ama rahatsız edicidir: Temsil boşaldığında merkez şişer. Kurumlar zayıfladığında kişiler büyür. Ciddiyet çekildiğinde gösteri kalır. Atlar yükselmez; makamlar düşer. Ve tarih şunu defalarca gösterir: Çöküş, barbarlar kapıya dayandığında değil, içeride herkes hâlâ ciddiymiş gibi davranırken başlar.

https://www.facebook.com/groups/3012...48223603874808