Allah'a Bu Dunya'da Yer Yoktur.

[evrensel-insan]

Saygideger arkadaslar;

Genelde yaratici; ve islam dini ozelinde;Allah'a bu dunya'da yer varmidir. Eger, AAllah konusu; dunya otesi, yani yasam sonrasi ise; Neden yasam da Allah'tan Bahsediyoruz. Eger insanoglu beseri ise; ve baskasinin olumunu (olmek) yasayabildigi halde; kendi olumunu (olmek) yasayamayacagina gore; Neden Allah'a yasaminda gerek duyar?

Allah'a bu dunya da yer varmidir?

Sonucta; Allah'a bu dunyada yer olmamasinin en guzel kaniti, dinler ve kisilerden yapilmasini istedikleridir. Eger bu istem; yasam sonrasi icinse; o zaman da Allah'a bu dunya da yer yoktur?

Saygilarimla;
evrensel-insan

[Neva]

O kadar cok Allah rolune soyunan var ki, Allah'a bu dunyada yer kalmadi artik.

[evrensel-insan]

Saygideger neva;

Belki ozel olarak Allah degilde (ki emperyalist zihniyet, bir yerde tam olmasa da, Allah rolunu F. Gulen'e oynatiyor), genel tanrisal zihniyetin, her cografya ve toplumunun algisi temelideki tanrisini; emperyalist zihniyet, diyalektigin karsitli uclarini birbirine carpistirarak ve her ikisini de destekleyerek ve de ustelik, toplumu bunlardan korur gorunumune burunerek bu rolu acik acik ustleniyor.

Bunun bir ornegi de, zeistgeist videosunda dile gelen vucuda yerlestirilecek cip olayiydi. Yani kisinin yasaminin devami, birilerinin elinde olacak.

Zaten teknigin bu temeldeki amaci "sizin guvenliginiz icin bu guvenlik kameralari, ya da cip iceren kimlikler" aciklamasi ile, yasayan her bir kisiyi mumkunse 24 saat gozetim altinda tutmak. Aslinda bu bir yerde, KISISEL HURRIYETIN SONA ERMESIDIR.

Ayni kurandaki gibi, kisi belki yonlendirilip, yaptirima tabi tutulmamaktadir, ama; kisinin tum yasam ve iliskileri, birileri tarafindan gozlenmekte ve rapor edilmektedir.

Zaten, nihilizmin; tanriyi oldurmesi, ama tanrisal zihniyetin yonlendirimini ve yaptirimini insanogluna birakmasi ve tanriyi, zihniyet olarak insanoglunun cikarina sunmasi, zaten; emperyalist zihniyetin arayipta bulamadigiydi.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[hackercesur]

Allah\Tanrı kavramı insan ile birlikte doğduguna göre...

Bu dünyada insan oldugu sürece tanrıya da her zaman yer vardır...

Yani dünyada yaşayan "TANRI" olarak degil de, insanların içinde yaşayan "Tanrı" olarak.

Saygılarımla...

[Neva]

Sayin evrensel- insan ;

Tanri rolune soyunan o kadar cok ki derken, bahsettiginizi de kapsayarak soylemistim.

Bakin ilk ve en buyuk tanrimiz para.. Ama farkinda degiliz.

Haydi devletler bir yana, kimde para varsa kuruyor cemaatini, mezhebini, tarikatini..

[evrensel-insan]

Saygideger neva;

Guzel bir konuya temas etmissin. O yuzden ben, yeri geldigince ve israrla; tanri degil, tanrisal dusunce degil, tanrilastirma degil; ama, tanrisal zihniyet demistim. Cunku bir anlamda, insanoglu turu ve biri, kendi varlik ve yasaminin onune hangi degeri koyarsa koysan, kendini ona teslim ediyor ve onun esiri oluyor demektir. Bu temelde ki bir zihniyette zaten tanridir. Yani, kendi disinda deger verdigin bir guc. Zaten, kutsallik, yucelik, tapmak, putlastirmak v.s. temelli algilar, tanrisal zihniyetin urunudur.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[evrensel-insan]

Saygideger hackercesur;

Tanri insanoglu turu ve birinin "icinde" yasamaz. Insanoglu turu ve biri, tanriyi "icinde" yasatir. Cunku birinci cumle, TANRIYI OZNE VE OZNEL; IKINCI CUMLE DE INSANOGLU TURU VE BIRINI OZNE VE OZNEL YAPAR.

Bunun bir diger gizli icerigi de, caresizliktir. Cunku tanriyi ozne yaparsan, teslimiyet, dogallik ve caresizlik bilinc altindadir. Ama; insanoglu turu ve birini ozne yaparsan, o zaman en azindan "bu ozne benim ve benim turum" dusuncesi, kontrolu ve yonlendirimi var oldugunu hatirlatan sana ve turune verir ve boylece tanriyi "icinden cikarma" olanagi dogar. Sonra da b unu basarmanin sadece ve sadece insanoglu turunun birine bagli oldugu algisi gelisir.

Oyuzden bir cumle kurarken, bilhassa soyutlari degil; nesneleri oznellestirmemeye dikkat etmek gerekir. Cunku bu bilerek ve farkinda olarak yapilmaz, bilinc altinin, alisilagelmisligi, yerlesmisligi ve otomatiklesmisligidir.

Saygilarimla;
evrensel-insan

[Neva]

Guncelleme.

[Vefik Sami]

Dinlerin, özellikle de "İbrahimi" diye betimlenen dinlerin en büyük çelişkisi; belli bir ahlâki perspektif edinmiş, kemâlat kazanmış insan yetiştirme iddiasını taşıyıp, barış ve esenlik amaçladıklarını ileri sürerken, yeryüzündeki en akıl almaz vahşetlerin, en kanlı savaşların müsebbibi olmuş bulunmalarıdır. Şapkamızı önümüze koyup düşünürken, gerçeği görme adına öyle pek fazla derinlere dalmaya, felsefe yapmaya da ihtiyaç yoktur. Gerçi, felsefe yapanlara bir itirâzım yok. Lâkin; söylemek istediğim, benim gibi "avâm-ı âdiye"den olup da gerçeği görmek isteyen herkes, az bir gayretle neler olduğunu fark edebilir.

Ha; bu neden böyledir ?
İnsanların kahır ekseriyeti "Gerzek" midir ?

Tabii ki değil. Esas mes'ele düşünme hassamızı dinlerin bize sağlayacağını umduğumuz "Ebedi hayat-Cennet" mukâbilinde ipotek'e vermiş olmamızdır. Aklımızla inancımızı sorgulamak yerine, inancımız müsaade ettiği nispette aklımızı kullanma yoluna gitmekteyiz. Bu böyle devam ettiği müddetçe, kendilerini "inançlı" olarak tavsif eden yığınlardan "Bi cacık" olmaz. Bunlar; gerçekten dürüst bir sorgulama ile gerçeğin peşine düşmek yerine, Allah'a ne kadar çok "biat mahkûmu" toplarlarsa, o kadar çok ödül alacakları beklentisiyle gönüllü eleman olarak hizmet etmekte, arta kalan zamanlarda ise "Benim babam senin babanı döver" modunda birbirlerini kötülemekle vakit geçirmektedirler. "Öteki" dinin ufak bir paradoksunu abartmak sûretiyle "inanırların en büyük derdi" gibi göstermeye çalışanlar, kendi inançlarındaki daha büyük açmazları örtmek için hesapsız "takla"lar atmaktalar. İşin tuhaf tarafı, "akıl-zekâ" husûsunda beni suya götürüp susuz getirebilecek kapasitedeki bu insanlar, içinde bulundukları açmazın fakındaymış gibi görünmüyorlar. Bırakın Tanrı'yı, birileri bana bu samimiyetsizlikte hizmet ediyor olsa, hepsini huzurumdan kovardım.

Başkalarının "Doğru"larını üzerinde düşünmeden, tefekkür etmeden, sorgusuz kabul ederek Cennet konusunda kendimi "Tanrıdan alacaklı" görmem yerine, tüm ömürümü var olduğuna inandığım O Tanrı'yı aramakla geçiririm. Eninde sonunda Tanrı da "arazi"ye uyan samimiyetsiz, menfa'atlerini ilah edinip, Tanrı'yı da "Şefa'atçi put" edinenleri Cennet'e; beni de "Neden hep sorup durdun ?" diye Cehennem'e atacaksa, zâten o "ebedi hayat"ın da"Cennet"in de aklın da bir önemi yok demektir.

Sonuçta, üzülmeye de mahâl yoktur.

[Felâsife]

Daima bir bilinmez olarak kalanın, değil bu dünya hiç bir dünya da yeri olmaz, bir bilinmez hep öyle kalacak demektir.

Bilinecektir/bilinir diyenler onu öyle hayal edenlerdir, Tanrıyı insanlaştıranların fikirleridir bu, bir bilinmezin bilinmesi diye bir şey olmamaz, onun anca bilinemezliği bilinir ki, bu bilinemezlik ile o, insanın olduğu, aklının kapsadığı hiç bir yere ait olmaz. Tek bilinemezliğe ait olur ki bu da zaten bilinmezi, bilinir yapmaz.

O yüzden aslında insanlar para, mal, gibi şeyleri de istedikleri kadar Tanrısallaştırsınlar, genede bu ilahi Tanrısallaştırma olmaz, ya ne olur; hırs ego ile birleşmiş insanlaştırma olur.

Zaten insanların Tanrısal dedikleri şeyler, İnsansal olan şeylerdir, yani İnsan istediği kadar Tanrısallığı anlatsın, o anlattığı İnsanın anlama sınırı kadardır. İnsan kendi sınırları içinde ki şeye Tanrı der, dolayısıyla kendini de Tanrısallığın içine katar, Tanrıyı da kendi sınırları içinde hareket ettirir.

O zamanda Tanrı değimiz şey insandan öte olmayan bir şeydir ki Tanrının bir anlamı bile kalmaz o zaman, İnsan zaten Tanrının sınırlarını belirlemiş oluyor.
Ben Tanrıyım dese de, demese de, Tanrıyı bilmek iddiaları onu ihata edenin, İnsan olduğunu gösterir. Tabi tüm bunlar hayalde ki yanılsamalar ihatalardır.
Bu bile insana iyi gelir aslında, Tanrıyı biliyorum demenin tarifi yoktur, lakin bir bilinmezin bilinemeyeceği ortada iken, onu bilmek iddiaları bolca karavana olur.

"Hayalde yaratılan ilahlar, bir sınır ile sınırlandılar." (Arabi)

Konu başlığına tekrar dönersem, İnsanın olduğu yerde Tanrı zaten olamaz, çünkü orada artık İNSAN vardır.

Hasılı Tanrı insanı yaratmayacaktı, onu yarattığı ve kendini ona bildirdiği gün, kendini onda sır etmiş oldu, anca bir İSMİ kaldı

Kim bilir böyle olması bile, belki bizzat tasarlanmış bir şeydir, öyle olsun veya olmasın, bilinmez olan kendini bildirse bile, genede bilinmez olarak kalmıştır.
Elde olan anca Tanrının bir İSMİDİR hepsi bu, sadece bu, geriye kalan her şey ise İNSANIN muazzam hayalinin ürünüdür, tüm fırtınalarda bu İSİM üzerinden kopar.