Tanrıyı keşfetmek

[sodomo]

"BEN" varoluşun temeli, nesnel olmayan tek şey, aklı ve düşünceyi kullanan yönlendiren, kendisi dışındaki herşeyi algılayan, bilen, öğrenen ama kendisini tanımlayamayan, özne olan, öz olan ama söze gelmeyen, bütün sevinçlerimizin, hüzünlerimizin, iyiliklerimizin, kötülüklerimizin içinden doğup geliştiği yer, felsefenin yanına kadar gidebildiği, dokunup da bir türlü anlayamadığı şey, bize bu kadar yakın olmasına rağmen kendisi hakkında ser verip sır vermeyen BEN.

Zaman, Mekan ve Nedensellik. Bu üç temel ilke varoluşun temel ilkeleridir ve var olan hiç bir şey bu üç temel ilkenin dışında olamaz "BEN" haricinde. BEN nedensellik zincirini aşar lakin zaman ve mekan içinde (ki bu mekan insanın bedenidir) bulunur. Şimdi asıl sorumuz şu nasıl oluyorda BEN nedensellik zincirini aşabiliyor ?. Schopenhauer "dünya benim tasarımımdır ama ben tasarımlar edindiğim sürece varımdır" "demiş. Fakat "BEN" in tek işlevi yalnızca edilgen biçimde tasarımlar edinmek değildir BEN' de pratik bir yön vardır ve BEN eylemde bulunur, bilinçli olarak bir şeyler ister ve isteklerini yerine getirmek için çabalar. Tek tek her istek yalnızca tasarımda bulunur ve bu yüzden "nedensellik" ilkelerine tabiidir ama BEN'in varlığının yansıması olarak görüldüğünde bunlar mutlak ve nedensizdir. Yani BEN kendini bir "kendinden-şey", bir "irade" olarak algılar ve böylelikle tek tek nesnelerin dünyasını aşarak "nedensellik" zincirini kırar.

Devam edeceğim..........

[sodomo]

Konuyu biraz yumuşatalım isterseniz. İşte size Ömer Hayyam dan bir beyit. (yaa bu sitede hiç Hayyamcı yok mu ?)

Seni aramaktan dünyanın başı dertte;
Zengine de göründüğün yok, fakire de;
Sen konuşursun da biz sağır mıyız yoksa,
Hep kör müyüz, sen varsın da görünürde.

[sodomo]

Bu da benim en sevdiğim Hayyam rübaisidir ;

Medresenin sözü vardır, tekkenin hali,
Sözden, halden öteye gider aşkın yolu.
Müftünün, vaizin en iyisini getirsen
Aşkın mahkemesinde tutulur dili.

[sargon]

Sodomo, kusura bakma. Senin olayin beni asti. Biraz aciklamalarla falan anlatsan belki biseyler anlariz ama. Bu haliyle benim acimdan acik degil. Ya da her cumlenin ayrica aciklanmasi lazim. Buralari anlamadan tanriya varamayacaksak, daha burda cuvalladik demektir.

[exclusive]

Sargon'a katılıyorum Sodomo. Senin görüşlerini tartışma konusunda hevesliyim ama benim kafam biraz fazla eleştirel çalışıyor sanırım...

sodomo Diyor ki

"BEN" varoluşun temeli, nesnel olmayan tek şey, aklı ve düşünceyi kullanan yönlendiren, kendisi dışındaki herşeyi algılayan, bilen, öğrenen ama kendisini tanımlayamayan, özne olan, öz olan...

Mesela daha burada "varoluşun temeli neden "ben" olsun ki?" ve "mesela "madde" olamazmı?" gibi sorular aklıma geliyor hemen. Daha ilk cümlede kanıt istiyorum... sen takır takır gidiyorsun "şöyledir böyledir" diyerek ama ben ilk cümlede takılmış durumdayım.

[sodomo]

"Bir BEN var BENDEN içeri"

"Ete kemiğe büründüm YUNUS diye göründüm" demiş Yunus Emre

aslında sizi çok iyi anlıyorum çünkü bu "BEN" olgusunu anlamam yıllarımı aldı bana o kadar yakın olmasına rağmen. Şimdi şöyle söyleyeyim; Herkes yalnızca kendisini içeriden algılar, kendisi dışında olan her şeyi dışarıdan algılar. Yani sevgili sargon ve exclusive siz kendinizi yaşarsınız ve her daim kendinizle birliktesinizdir kim sizin yaşadığınız mululukları, üzüntüleri, acıları sizin kadar iyi bilebilirki ?

Hayyamdan şu beyit belki işe yarar ;

En büyük söz Kuran bile
Arada bir okunur besmeleyle.
Kadehteyse öyle bir ayet var ki
Okur insan her zaman, her yerde.

Burada "kadeh" insan bedenidir böyle bakın olaya. Düşüncelerimiz BEN' in ürünleridir bu yüzden BEN i kavrayamaz yani "kılıç sapını kesemez" ancak ve ancak var olduğunun farkına varırız.

[sodomo]

""Mesela daha burada "varoluşun temeli neden "ben" olsun ki?" ve "mesela "madde" olamazmı?" gibi sorular aklıma geliyor hemen. Daha ilk cümlede kanıt istiyorum... " demişsin exclusive

Hayır "madde" olamaz exclusive. Çünkü "ben tasarımlar edindiğim sürece varımdır". Maddeci bakışın yanlışlığı şurdadadır ki ; bilen özneyi ancak bu öznenin bilişinden kaynaklanarak var olan ve bu bilişe göre var olan bir şeyle açıklamaktadır. Ayrıca maddecilik dolayımsız olanı dolayımlı olanla, daha fazla bilineni daha az bilinenle açıklamaya çalışması nedeniylede yanlıştır. demiş Schopenhauer Özne ve nesne karşılıklı olarak birbirine bağlıdır. Özne ve nesne farklı yönlerden görülen aynı şeydir.

[sodomo]

Yani sevgili dostum, sende "ete kemiğe büründüm exclusive diye göründüm" diyebilirsin Yunus bu sözü yalnızca kendisi için söylememiştir ki bu söz her birimiz için geçerlidir. Yani exclusive "sen varsan bu dünya var sen yok isen bu dünya yok " dur hemen "benim dışımda da nesnel bir gerçeklik var deme" klasik maddeci mantığını kullanarak. Çünkü senin kendi dışındaki nesnelliği tanımlaman ve var demen ancak ve ancak yine senin kendi öznelliğin ile mümkündür yani bu ÖZNE den kaçış yok dostum.

[sargon]

Simdi diyelim ki biz exclusive ile bir kitap uzerine konusuyoruz. Kalinca bir kitap bu. Ikimiz icin de bir kitap ve ikimiz icin de var olan bir nesne. Ben bu kitabi exclusive'in kafasina vurup onu bayiltsam, artik exclusice icin o kitap yoktur cunku ancak kendi beni ile tanimlayinca o nesne, bir nesne olarak vardi. Ama artik kendi beni kalmadi yada algilayamaz duruma geldi. Ama benim benim hala duruyo. Benim icin o kalin kitap hala bir nesnedir. Ama exclusive'in beni icin nesneligi kaybolmustur. Peki simdi bu kitap herkes icin bir nesne midir, degil midir? Genel bir nesne olma durumu sozkonusu olabilir mi, olamaz mi?

[exclusive]

Ne vuruyon la kafama...hehehe (ya bu simeley'i foruma ekleyemez miyiz?)
Hocam bi de "gerçek", "doğru" ve "mutlak doğru" nedir ona bakmak lazım.

Doğru dediğimiz kavram bir kişinin örneğin benim algıma bağlıdır. Ben dünyanın düz olduğunu düşünüyorsam bu benim için "doğru"dur

"Mutlak doğru" evrensel bir algıya bağlıdır yani insanların tümü için "dünya düz" önermesi geçerliyse bu mutlak doğrudur.

"Gerçek" ise algıdan bağımsızdır. insanların tümünün dünyanın düz olduğunu düşündüğü bir dönemde bile gerçek olan şey dünyanın yuvarlak olduğudur. Hata bütün insanlar ölse, algılayacak kimse kalmasa bile gerçek yine gerçektir ve algıdan bağımsızdır.