Yönetim Kurulumuz "Dinsel İnançlardan Nasıl Kurtuldum?" başlıklı yeni bir forum açılmasına karar vermiştir. Bu forum geçtiğimiz aylarda bazı arkadaşlarımız tarafından gündeme getirilmişti.
Bu forumumuzda sadece dinsel inançlardan kendisini kurtaran üyelerimiz başlık açabilirler. Diğer üyelerimiz sadece açılan başlığa mesaj yazabilirler. Konuyla ilgisiz başlıklar silinecek veya taşınacaktır.
Forumumuzda şu gibi sorular ele alınabilir:
-Kendinizi dinsel inançlardan ne zaman ve nasıl kurtardınız?
-Nasıl oldu da dininizi nasıl sorgulamaya başladınız? Yoksa ateist bir anne ve babanın çocuğuydunuz ve böyle bir sorgulama ihtiyacı hissetmediniz mi?
-Bu süreç içinde neler yaşadınız, neler düşündünüz ve hissettiniz?
-Ailenizle, arkadaşlarınızla ve çevrenizle sürtüşme yaşadınız mı?
-Değişimden öncesi ve sonrasını karşılaştırdığınızda hayata bakış açınız değişti mi?
-Ateist mi, deist mi, agnostik mi, panteist mi oldunuz?
-Ateist olduysanız tanrısız bir evrende kendinizi yalnız hissediyor musunuz?
-Ölüm gerçekliği karşısında ne hissediyor, düşünüyorsunuz?
-Dinsel inançlardan özgürleşmek sizin hayat felsefeniz için yeterli midir?
Başlıgın açılması çok isabetli bir karar olmuş. Üyeler yaşam deneyimlerini ve içsel süreçlerini paylaştıgında bir çok şey daha anlaşılır hale gelecektir. Bilimsel veriler elde etmekte mümkün olabilecek. İnanmak ve inanmamak ekseninde
konu biraz ilgimi çekti desem yanlış olmaz.52 yaşındayım ve 13,14 yaşlarınan başlamak üzere bu olay bana hep mantıksız gelmişti .daha ortaokul sıralarında üstelık mahallede imam hatipli bir abiyle birlikte cuma namazlarına giderken çevremdeki ve toplumdaki bazı eşitsizlikler ve bunun yaratanın bir uygulaması olarak kabul edilmesi ni hiçbir zaman akılla bağdaştıramamış ve o zamanlar isyan etmeye başlamıştım. yani 70 yetmişli yılların başlarında .daha sonraki yıllarda bu durum dahada bilinçlenerek devam etti ,üniversite yıllarında ise farklı eserler okuyarak güçlendi,bugün ise kendinden somn derece emin olrak ve safsatalara yer vermeyen zihinsel gücümle mutluyum.daha ne diyeyim.
10 mesaj sayısını geçince >burada< yeni bir başlık açar ve kendi ''dinden kurtuluş'' öykünüzü öncesi ve sonrasıyla da belki biraz daha detaylı anlatırsanız, daha da verimli olur sanırım.
Zaten, rustunu almadan onceki dini inanislar, bilincli veya isteyerek olanlar degildir. Cocugun dini inanisi olmaz, ondan ne istenirse onu yapar. Dini inanci olmak demek; en azindan onun ne oldugunun anlamini ve neden uyguladiginin izahini yapabilmek demek.
O yuzden, cocuk yastaki dini uygulamalar, inanc katagorisine girmez. Sunu mu kastediyorsunuz? Dogumdan itibaren hic dini uygulamayla karsilasmamis, tanismamis biri.
Saygilarimla;
evrensel-insan
Üstad çocukluğunda veya reşit olduktan sonra dinsel inanca sahip olanları kastetmiştim. Niyetim kendi öykümü yazıp yazamayacağımı öğrenmekti. Fakat yöneticilerimiz meşgul olmalı ki yanıtlamamışlar. Ben de hikayemi yayınlama kararı aldım.
Kurtulusun yasi olmaz. Onemli olan kurtulmus oldugunun bilincinde olmandir. Bu hangi yasta olursa olsun farketmez. Cok yakin bir tarihte de olabilir. O yuzden, eger kurtuldugunun bilincindeysen, oykunu yaz.
Dinlerden özgürlesme sürecinde yasananlar kisiden kisiye degismekte ve bazilarinda cok fazla sancili gecmekte.Bu dönemi yasayan insanlarin, kendisi ile yasadigi sorunlari ve bu sorunlari nasil astiklarina dair örnekleriyle anlatirlarsa cok daha fazla faydali olurlar diye düsünüyorum.
Yüzbinyildir etinize,kemiginize girmis bu korkuyu kisa bir sürede bilginiz ve zekanizla etkisiz hale getirebilmeniz dedigim gibi kisiden kisiye sancilari farklilik göstermektedir.
Bu baslik isabetli olmus,dinlerden yeni özgür olmus arkadaslarin önemli bir ihtiyacini karsilayacak diye düsünüyorum.